ميان او و شيخ كبير اين معنى بود كه ميگويند يك بار شيخ كبير بيامد تا وداع شيخ ابو زرعه كند و به سفر رود چون درآمد گوشت پخته حاضر بود و تغير داشت در حال خوردن شيخ كبير اجازت خواست و موافقت نكرد و گوشت نخورد چون بيرون رفتند و به بيابان رسيدند راه غلط كردند چهار روز طعام نيافتند . شيخ كبير با ياران فرمود كه طلب صيدى كنيد چون طلب كردند كلبى بيافتند و بكشتند بمذهب مالك پس در ميان خويش قسمت كردند و سر كلب نصيب شيخ گشت همه بخوردند و شيخ كبير در فكر خوردن آن بماند تا وقت سحر . در آن وقت بفرمان خداى سر كلب با شيخ گفت اين جزاى آنكس است كه از سفره ابو زرعه گوشت متغير نخورد « 5 » . شيخ كبير برخاست فرمود اى ياران برخيزيد تا برويم و حلالى از ابو زرعه « 6 » بطلبيم پس مراجعت بشيراز كرد و عذرخواهى نمود . بعد از آن ديگر بعزم سفر بيرون شدند و ميگويند شيخ ابو زرعه در آخر عمر متفق صوفيه شد و گويا در بعضى منازل با ايشان بود و در سال چهارصد و پانجدهم « 7 » متوفى شد و در رباط خودش او را دفن كردند رحمت الله عليه . شيخ جعفر حذاء « 8 » كنيت او ابو محمد است و ميگويند او را نهر الفتوه نام نهادند و از مشايخ كبار شيراز بود و صحبت سيد الطائفه جنيد بغدادى

--> ( 5 ) - فاحضر ابو زرعة لحما مطبوخا قد تغير فعافه الشيخ الكبير و لم يأكل فلما خرج الى البر غلطوا فى طريقهم فجاعوا اربعة ايام لا يجدون طعاما فقال لاصحابه اطلبوا ما نتصيده فرأوا كلبا فاحتالوا فى صيده فذبحوه على مذهب الامام مالك و اقتسموه فيما بينهم و جعلوا رأسه نصيب الشيخ فأكل كلهم و بقى الشيخ متفكرا فى اكله حتى مضى الليل فلما كان السحر تكلم رأس الكلب بأذن الله فقال هذا جزاء من لم يأكل اللحم المتغير من سفرة ابى زرعة فقام الشيخ و ايقظ اصحابه و قال تعالوا بنا نمضى الى ابى زرعة ( شد الازار ) . ( 6 ) - در اكثر موارد ابو زرعه بذال نوشته شده است و مسلما سهو است . ( 7 ) - جها : پانزدهم . ( 8 ) - حذاء بفتح حاء مهمله و تشديد ذال معجمه و الف و در آخر همزه بر وزن سقاء بمعنى كفشگر و كفش‌دوز است و حذاء بكسر حاء و تخفيف ذال بمعنى كفش و نعلين است .