و پروردگار از تو راضى باشد . اين سخن فرمود و برخاست و برفت . و ميگويند كه شيخ با جماعتى از صوفيان در سماعى بودند و تواجد و ذوق ميكردند كه ناگاه گاوى درآمد و رقص ميكرد و شيخ هر دو سرون او گرفته ميگفت ترا چه شده است ، ترا بارى چه رسيده است كه آب از چشمت روانست « 41 » وفات او در سال ششصد و چيزى « 42 » از هجرت بود رحمت الله عليه . استاد فخر الدين احمد بن محمود « 43 » استادى ماهر بود در قرائت عشره و از امامان مشهور بود و معروف گشته بود بقرائت « 44 » و بسيارى از اكابر روايت از وى كرده و قرائت بر وى خوانده و تصنيف بسيار كرد و جماعتى از مشايخ تلميذ وىاند كه كتب بر وى خوانده‌اند و شنيده و بسبب بركت او راه يافته‌اند . وفات او در سال هفتصد و سى و دوم از هجرت بود و مرقد او دست راست مسجد جنازه است رحمة الله عليه « 45 » .

--> ( 41 ) - روى انه اجتمع مع الصوفية فى سماع لهم فتواجدوا و قاموا فبيناهم فى الرقص و الذوق اذ دخلت عليهم بقرة فجعلت تدور مع اولئك الجموع ذارفة من عينيه انهار الدموع و الشيخ آخذ بقرنيها مصغ اليها يخاطبها مترحما عليها : و انت فماذا اصابك من البين حتى ارسلت الدموع مع العينين ( شد الازار ) . ( 42 ) - چنين است در م ، در ترجمهء كتاب حاضر به فارسى : در سال ششصد و چيزى از هجرت ، ق ب : سنة . . . و سبعمائة ، - « سبعمائة » در دو نسخه ق ب بنحو قطع و يقين غلط فاحش است بجاى « ستمائة » بطبق ترجمهء فارسى اين كتاب چه صاحب ترجمه بتصريح مؤلف با اتابك سعد بن زنگى معاصر و از مشايخ مشهور عصر او بوده و اتابك مىخواسته بملاقات او رود و او از خوف تشويش اوقات خود پيشدستى كرده و خود بملاقات اتابك رفته و او را وعظ و نصيحت نموده و اتابك گريسته الخ ، پس معلوم مىشود كه : معاصر بودن او با سعد زنگى از قبيل معاصر بودن طفل با پير مسن نبوده است ، و چون وفات سعد زندگى در سنهء 623 بوده پس محال عادى است كه صاحب ترجمه كه قبل از 623 از مشايخ عصر محسوب ميشده تا بعد از هفتصد باز در حيات باقى بوده باشد . ( حاشيه علامه قزوينى ) . ( 43 ) - الاستاد فخر الدين ابو محمد احمد بن محمود ( شد الازار ) . ( 44 ) - كان استادا ماهرا فى القراءات العشر عن الائمه المشهورين و عرف بالعشره لذلك . . . ( شد الازار ) . ( 45 ) - شرح احوال اين شخص را در شيرازنامه نيافتم ولى در طبقات القراء جزرى ج 1 ص 138 ترجمهء حال مختصرى از او مسطور است از قرار ذيل : « احمد -