شيخ حسن كيا « 266 » ميگويند از بزرگان سادات قزوين است كه بشيراز آمد جهت حضور عبادت تا او را فراغتى باشد پس چون در اين مسجد درآمد راه سلوك مرضيه پيش گرفت و سيرت زكيه و اخلاق پسنديده طريقه خود گردانيد و معاشى نيكو بدست آورد تا روزى كه اجلش درآمد و او را برحمت و اصل كرد رحمة الله پس او را دفن كردند در همسايگى « 267 » شيخ ابو بكر « 268 » رحمة الله عليه . شيخ بهاء الدين محمد « 269 » زاهدى عارف و عابد و محقق بود كه در اوائل حال او را

--> - « هبة الله بن الحسين ابو بكر بن العلاف الشيرازى ، كان من افراد الزمان فى عصره فى انواع العلوم نحويا اماما شاعرا فاضلا بارعا ورد خراسان و ماوراء - النهر و سمع حماد بن مدرك و غيره و سمع منه الحافظ ابو عبد الله الحاكم و ذكره فى تاريخ نيسابور و اثنى عليه مات بشيراز سنة 377 و قد نيف على التسعين و لم تبيض له شعرة و قال فى ذلك : الام و فيم يظلمنى شبابى * و يلبس لمتى حلك الغراب و آمل شعرة بيضاء تبدو * به دو البدر فى خلل السحاب و ادعى الشيخ ممتلئا شبابا * كذى ظمأ يعلل بالسراب فيا مللى هنالك من مشيبى * و يا خجلى هنالك من شبابى » و عين اين ترجمهء احوال را تقريبا بدون هيچ تصرفى سيوطى نيز در بغية - الوعاة ص 407 از معجم الادباء نقل كرده است بدون تصريح بمأخذ . ( 266 ) - م . السيد بجاى الشيخ ولى در ب و ق و شيرازنامه ص 112 و ترجمه كتاب حاضر بتوسط پسر مؤلف عيسى بن جنيد و نزهة القلوب حمد إله مستوفى ص 116 در همه اين مآخذ از صاحب ترجمه به شيخ حسن كيا تعبير كرده‌اند نه سيد حسن كيا ( در نزهة القلوب چاپ اوقاف كيب كلمه كيا در نتيجه سهو طابع يا ناسخ گياه با كاف فارسى و هاء در آخر چاپ شده و آن تصحيف مضحكى است ) . ( حاشيه علامه قزوينى ) ( 267 ) - مد : همسايه . ( 268 ) - فدفن بجوار الشيخ ( شد الازار ) مراد از شيخ گويا شيخ ابو بكر هبة الله بن حسن علاف مذكور بلافاصله قبل است بقرينه اينكه در ترجمه كتاب حاضر بتوسط پسر مؤلف ص 46 عبارت متن را چنين ترجمه كرده : ( تا روزيكه اجلش درآمد و او را برحمت حق و اصل گردانيد و او را دفن كردند در همسايگى شيخ ابو بكر ) . ( 269 ) - الشيخ بهاء الدين ابو بكر بن جمال الدين محمد باكالنجار . -