و با سختى ، ترش و شيرين جهان را بگذرانند . خويشتن از دنيا فارغ بدار كه انسان خردمند با تميز را ، در اين سراى بهره‌يى نيست . نعمتى است و تنگدستيى كه يكى پس از ديگرى در رسد ، و بدينسان توانا نيز چون ناتوان است . و اين اشعار احمد بن محمد راست : طاق بستان را در جهان همانندى نيست ، در آن نقشهايى است : خسرو پرويز است و گرداگردش مرزبانان ، حالى كه شيرين به آنان باده همى دهد و پيرى سالخورده زير لب زمزمه همى كند . و بهرام گور است ، حالى كه ملوك حمير در برابرش ايستاده‌اند ، و شروين در آن ميان ، دستار بر سر ، نشسته است . و خرين در حال تاخت ، با تيرى بچه حيوانى زيبا و زبان بسته را نشانه گرفته است . و موبدشان ، كه با رنگى كبود در طاق ، نقش شده است ، و هيربدشان كه از روى نادانى و ستم فرمان دهد . و دهگانى انبوه موى كه آب در تصرف اوست ، در ميان نهر ايستاده است و عادلانه به تقسيم آن پرداخته است . و گله گاوهاى وحشى « 1 » ، حالى كه سگها كمينشان كرده‌اند 220 . و اسبى نژاده كه مرزبان بزرگ بر آن نشسته است . در آن طاق ، همهء جانوران و سيمرغ و ديگر پرندگان و آنچه خدا بهتر داند كه چيست ، نگاره شده است . و شيران و گله‌هاى گاو و گوسپندان و بزها و ماهيهاى دريايى كه خود را در

--> ( 1 ) - عبارت متن ( ص 216 ) : « و اسراب عين . . . » با كسر « ع » ، ممكن است نيز عين در اينجا جمع اعين باشد ( چون بيض و ابيض ) و به معناى سيه چشمان و كنايه از آهوان .