بسم اللّه الرّحمن الرّحيم ( ديباچه ) ( 1 ) آغاز سخن از سپاس خداى كنيم ، آفريدگار آسمان و زمين و پديدآرندهء مكان و مكين ، بر مقتضى تلقين او سبحانه ، كه فرستاد كتاب كريم « 1 » خويش بسفارت « 2 » رسول خويش محمّد الأمين و گسترانندهء بساط دين ، ما را گفت كه بگوئيد « 3 » « الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ . الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ . مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ . » « 4 » ( 2 ) سپاس مر او را سبحانه بر آنك ما را از شكم‌هاى مادران ما بيرون آورد بىآنك هيچ چيزى بدانستيم ؛ « 5 » آنگاه ما را چشم بينا و گوش شنوا و دل دانا داد تا به چشم صنع كريم او را برين عالم عظيم بديديم ، و به گوش قول او را بشنوديم « 6 » كه اين قرآن عزيز است ، و بدل تعليم رسول او بدانستيم كه : « 7 » گويندهء اين كتاب كريم « 8 » و فرستندهء اين شريف خطاب و سازندهء اين عظيم قبا بست .

--> ( 1 ) كتاب كريم : سورهء 27 ( النحل ) آيهء 29 ( 2 ) بسفارت ( دهخدا ) : ؟ ؟ ؟ A شايد نيز « بوساطت » ( رك بند 30 ص 37 س 7 ) ( 3 ) بگوئيد : بگويند A ( 4 ) الحمد للّه : سورهء 1 ( فاتحة الكتاب ) آيهء 1 - 3 ( 5 ) بدانستيم : ندانستيم A ( 6 ) به گوش قول . . . و بدل : به گوش قول او را بدانستيم كه اين قرآن عزيز است و بشنوديم و بدل A ( 7 ) بدانستيم كه : + اين قرآن A و « اين قرآن » از سطر بالا در اصل تكرار شده ( 8 ) كتاب كريم : رجوع شود بسطر 4