معمولا تا يكسال به عروس اجازهء خارج شدن از منزل را نمىدهند كه گاه اين مدت را به شش ماه كاهش مىدهند . ضيافتهايى در شب زفاف براى مردان و زنان تشكيل مىگردد كه اين مجالس معمولا دو شب قبل از شب زفاف و يك شب پس از آن برگزار مىشود و همانند تهيهء جهيزيه و دادن هديه ، اسراف و تبذير فراوانى صورت مىگيرد . در صورتى كه كسى كه نعمت همسايگى رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله را دارد بايد از اين گونه اسراف و تبذيرها جلوگيرى كرده و در حدودى كه شرع مقدس تعيين نموده قدم بردارد و از دادن اين گونه ضيافت‌ها و جهيزيه و مهريه‌ها پرهيز نمايد ليكن زرق و برق‌ها و ظاهرپردازىها ، آنان را از رعايت اوامر و نواهى شرعى باز داشته است وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ أَعْمالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ * . گرچه چنين كارهاى ناپسندى در ميان آنان رايج است امّا صفت پسنديدهء بزرگى در بين ايشان مرسوم است و آن اين كه به هنگام مرگ يكى از افراد آنان ، هنگامى كه روح از كالبد شخصى خارج مىشود و شخص فوت مىكند ، هيچ كس سر و صدايى برنمىآورد و فريادى نمىزند ليكن چشمها گريان شده و قلب محزون مىگردد و در اين حال گفته‌اى كه موجب غضب خداوند شود بر زبان نمىآورند . همچنين هيچ زنى به دنبال جنازه به راه نمىافتد و اين عادات همانند سنتى است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله بجاى مىآورده‌اند . هنگامى كه شخص مرده را دفن كردند ، مردم به صاحبان عزا تسليت مىگويند و هنگامى كه به منزل او مىروند تسليت خود را تكرار كرده ، سه شب متوالى مردم و دوستان به منزل آنها مىروند و در آن براى آمرزش گناهان مرده ، قرآن مىخوانند و ثواب آن را به روح ميت هديه مىكنند . نزديكان ميت به تسليت‌گويان ، پاره‌اى از قرآن را مىدهند تا در صورت دانستن ، مقدارى از آن را تلاوت نمايند . در عزادارى خود ، همانند جشن‌هاى سرور و خوشحالى ، اسراف مىكنند و عزاداريهاى آنان همواره به همراه اطعام است . مردان و زنان در شب دوشنبه و پنجشنبه بر سر مزار مردگان رفته و به همراه خود دسته‌هايى از ريحان را مىبرند و بر سر گورها قرار مىدهند . قاريان قرآن در آنجا براى آنان آياتى از كلام اللّه را تلاوت كرده ، در مقابل آن پولى دريافت مىدارند . بر سر گور مردگان خود همانند ما هيچگونه غذايى را تقسيم نمىكنند و تنها آب را خريدارى كرده ،