ميله‌اى چوبى قرار داده‌اند و بر آن دو قرقره قرار گرفته است . طناب روى آن از يك سو به دلو بسته شده و از سوى ديگر به چهارپايى كه آن را مىكشد . زمانى كه چهار پا در كنار چاه قرار مىگيرد ، دلوها از آب پر شده و هنگامى كه حيوان از چاه دور مىگردد . دلوها بالا مىآيد ، به طورى كه آب خود را در قنات مىريزد سپس حيوان به جاى اوليه خود مراجعت مىنمايد و در اين هنگام دلوها در سمت ديگر با آب بالا مىآيد و از آب آن استفاده مىشود و بدين ترتيب همواره در دو سمت چاه آب وجود دارد و حيوان آب كش نيز در طول زمان آموزش ديده و همواره در حال گردش و آب آوردن است و پس از بالا آوردن آب و ريزش آب دلوها با اشارهء كوتاهى مجددا به حركت درمىآيد و كار خود را تكرار مىكند . [ تصوير ] دو قرقره به همراه طناب آن را « سانيه » گويند كه ممكن است بر روى يك چاه ، يك يا دو و يا سه سانيه و تا هشت سانيه نيز قرار گيرد . هر سانيه داراى يك حيوان آب‌كش است كه اين چهارپايان گاه شتر و گاه بچه شتر و يا گاو و الاغ مىباشند . ظرفهاى بالابر آب عبارتند از مشكهايى كه از پوست يك گوسفند