ابراهيم رفعت باشا ( مترجم : هادى انصارى )

366

مرآة الحرمين ( سفرنامه حجاز و تاريخ و جغرافياى راهها و بقاع متبركه آن ) ( فارسى )

را خالى ديد و وقتى ديد كه عمره‌كنندگان با چه سختى و مشقتى آب را از نقاط دور ، جهت آشاميدن و وضو گرفتن با خود حمل مىكنند . دلش به رحم آمد و دستور داد چاه قديمى را كه در صدمترى حوض قرار داشت و به وسيلهء خاك پر شده بود ، مجددا حفر كنند و آن را تعمير و اصلاح نمايند . همچنين براى آن چرخى قرار داد تا به وسيلهء چهار پا ، آب بكشند و در كانالى كه ارتفاع آن از سطح زمين به اندازهء قامتى بود بريزند و به سوى آب انبار ياد شده كه به وسيلهء وزير همين وزير ساخته شده و نيز به سوى حوضى كه آن را بنا نمود و از آن ياد كرديم جارى سازند . نامبرده موقوفه‌اى در مصر قرار داد براى كسى كه اقدام به بالا آوردن آب از چاه مىكرد . اين اقدامات در سال 981 ه . صورت پذيرفت . [ تصوير ] تمامى مردم از حجاج و ساقيان از آب اين آب انبار و آن حوض بهره‌مند شدند ليكن