مروه اين كوه در شمال شرقى مسجد الحرام با اندكى فاصله قرار گرفته و نقطهء پايان سعى حاجيان است . مروه بر روى كوه قعيقعان كه مكان مرتفعى همانند صفا است قرار دارد . مروه به وسيلهء پنج پله بالا مىرود و در آن جايگاه مسطحى قرار دارد كه طول آن چهار متر و عرض آن دو متر مىباشد و پس از آن ، جايگاه مسطح ديگرى به عرض يك متر وجود دارد كه به ديوار شمالى مروه متصل مىباشد . در شمال و مشرق و مغرب مروه ، ديوارى كشيده شده كه پس از اين ديوارها ، خانه‌ها قرار گرفته است . كمى پايين‌تر از پنج پلهء بالا برنده به مروه ، نيم‌طاقى بلند ميان دو ديوار ساخته شده كه اين ساخته در فاصلهء دو مترى از آغاز پله‌ها قرار گرفته است . خيابانى كه ميان صفا و مروه است ، همان مسعى مىباشد كه طول آن 405 متر و عرض آن گاه ده و گاهى به دوازده متر مىرسد . اين راه به سه قسمت تقسيم شده كه سعىكنندگان در دو سوى آن قرار مىگيرند و در قسمت ميانهء آن حاجيان هروله مىكنند ( آرام مىدوند ) . قسمت اول از كوه صفا تا جايگاه قرار گرفتن دو ميلهء سبز عبارتند از دو پايهء سبز رنگ كه يكى از آنها در ديوار مقابل مسجد و ديگرى به موازات آن در كنار درب مسجد الحرام معروف به - « باب البغله » - قرار گرفته است . طول اين مسير از صفا تا اين دو ميلهء سبز ، هفتاد و پنج متر مىباشد . قسمت ميانى ، از اين دو ميله آغاز شده و به دو ميلهء بعدى پايان مىيابد . يكى از دو ميلهء پسين ، در كنار درب مسجد معروف به - « باب على » - و ديگرى در ديوارهاى سمت مقابل ديوارهاى مسجد الحرام در قسمت ديگر مسعى قرار گرفته است . طول اين قسمت ( بين دو ميله ) از مسعى هفتاد متر است . بخش سوم از اين دو ميلهء ميانى تا مروه مىباشد كه طول آن 260 متر است . عبد الصمد بن على ( بن عبد اللّه بن عباس ) در زمان خلافت ابو جعفر منصور عباسى ، اولين شخصى بود كه در صفا و مروه پله قرار داد و آن را پرداخت و تكميل نمود كه پس از آن ، در زمان خلافت مأمون عباسى ، ساختمان و پله‌هاى آن با آهك سفيد مرمّت گرديد . صفا در لغت به معناى سنگهاى صاف و پهن و عريض است و مروه نيز كه واحد آن « مرو » است به معناى سنگ سفيد آتش‌زنه‌اى است كه نه سرخ است و نه سياه .