سورة تبت [ سوره المسد ( 111 ) : آيات 1 تا 5 ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ وَ تَبَّ ( 1 ) ما أَغْنى عَنْهُ مالُهُ وَ ما كَسَبَ ( 2 ) سَيَصْلى ناراً ذاتَ لَهَبٍ ( 3 ) وَ امْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ ( 4 ) فِي جِيدِها حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ ( 5 ) تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ زيانكار باد هر دو دست ابى لهب كه با قريش در دار الندوه بيعت كرده بود كه پيغمبر صلوات اللَّه عليه و آله را بكشند چنانچه على بن ابراهيم در تفسير خود آورده و بعضى گفته‌اند كه مراد از يَدا أَبِي لَهَبٍ نفس ابو لهبست مثل قول خداى تعالى كه فرموده « وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ » « 1 » و تبت بمعنى هلكت است يعنى هلاك باد نفس ابو لهب و بعضى گفته‌اند كه مراد از يَدا أَبِي لَهَبٍ دنيا و آخرت اوست على بن ابراهيم گويد كه نام ابو لهب عبد مناف است و مناف اسم صنمى است كه ابو لهب آن را پرستش ميكرد حق تعالى ذكر صنم را مكروه داشته تعبير او بكنيت كرد و قاضى ناصر الدين بيضاوى گفته : اسمه عبد العزى فاستكره ذكره و ميتوان گفت كه چون بعد ازين خواهد آمد كه او از داخلين جهنم است كه نار آن خداوند لهب است پس بطريق براعة الاستهلال در اول سوره اشارت بر اينمعنى كرده تعبير

--> ( 1 ) - س 2 : بقره ، ى 195