مراد از هم ينتصرون انتصار و انتقام از كافران ستمكار است ، بنا برين تنافى ميان كظم غيظ و انتقام نيست يا مراد اينست كه با عجزه كظم غيظ بجا ميآورند و با متغلبان در مقام انتقام در مى آيند زيرا كه حلم با عاجز محمود و با متغلب مذمومست و ميتوان گفت كه كظم غيظ افضل و انتقام رخصت است و جايزست ارتكاب هر كدام كه خواهند پس گروهى مرتكب افضل ميشوند و بعضى مرتكب چيزى كه به آن مرخص شده‌اند و اين معنى مستفاد است از تفسير على بن ابراهيم عليه الرحمه . [ سوره الشورى ( 42 ) : آيات 40 تا 43 ] وَ جَزاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُها فَمَنْ عَفا وَ أَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ إِنَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ ( 40 ) وَ لَمَنِ انْتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهِ فَأُولئِكَ ما عَلَيْهِمْ مِنْ سَبِيلٍ ( 41 ) إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَظْلِمُونَ النَّاسَ وَ يَبْغُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ ( 42 ) وَ لَمَنْ صَبَرَ وَ غَفَرَ إِنَّ ذلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ ( 43 ) وَ جَزاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُها و جزاى بدى بدى است مانند آن نه زياده و نه كم و اطلاق سيئه بر جزا با آنكه حسن است بواسطهء مشاكله است فَمَنْ عُفِيَ پس هر كه عفو كند از ظالم خود و ترك انتقام نمايد وَ أَصْلَحَ و باصلاح آرد ميان متخاصمين و عداوت را به مودت مبدل گرداند فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ پس مزد او بر خداست إِنَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ بدرستى كه خداى تعالى دوست ندارد ستمكاران را كه با وى در ستم باشند وَ لَمَنِ انْتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهِ و هر آينه كسى كه انتقام كشد پس از مظلوم بودن خود فَأُولئِكَ پس آن جماعت منتقمين ما عَلَيْهِمْ مِنْ سَبِيلٍ نيست بر ايشان هيچ گونه مؤاخذه و راه عتابى ابو حمزهء ثمالى رضى اللَّه عنه روايت كرده كه من از حضرت ابى جعفر الباقر عليه السّلام شنيدم كه ميفرمود مراد از « لَمَنِ انْتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهِ » قائم و اصحاب اويند و آن جناب بعد از ظهور دولت آل محمد صلوات اللَّه عليه و آله با اصحاب خود انتقام از بنى اميه و