كه حق تعالى به پيغمبر خود عطا مىكند براى گويندهء لا إله الا اللَّه و پيغمبر صلوات اللَّه عليه و آله ميفرمايد كه « رب رضيت » پس حق تعالى در بيان نعمتهاى كه در دنيا به حضرت رسالت پناه صلى اللَّه عليه و إله داده ميفرمايد كه أَ لَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً آيا نيافت تو را پروردگار تو طفلى بى پدر يعنى حق تعالى عالم به يتيمى و بيكسى تو بود فَآوى پس جاى داد تو را در كنف حمايت خود چنانچه از حضرت صادق عليه السّلام پرسيدند كه پيغمبر را چرا يتيم گردانيد ؟ فرمود تا آنكه هيچ آفريده را برو حقى ثابت نباشد حتى پدر او را و حقتعالى خود مستولى كارهاى او باشد على بن ابراهيم روايت كرده كه مراد از يتيم درين جا بى مثل و نظير است زيرا كه عرب درّى را كه بىنظير باشد يتيم گويند بنا برين معنى آيه اينست كه خداى تعالى تو را در ميان اهل عالم بى مثل و نظير يافت پس جاى داد اهل عالم را و ميل فرمود بسوى تو چنانچه محمد بن مسعود عياشى از امام ابو الحسن الرضا عليه السّلام روايت نموده كه قوله « أَ لَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً فَآوى اى الم يجدك فردا لا مثل لك فى المخلوقين فآوى الناس اليك » وَ وَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدى اى ضالا فى قوم لا يعرفون فضلك فهداهم اليك يعنى دريافت تو را گم شده در ميان گروهى كه نمىشناختند فضل تو را پس راه نمود آن گروه را بسوى تو تا بمعرفت تو و حال تو فيروزى يافتند وَ وَجَدَكَ عائِلًا فَأَغْنى اى « و وجدك تعول اقواما بالعلم فاغناهم اللَّه بك » يعنى و يافت تو را كه عيال خود گردانيده‌اى جمعى را بعلم كه ايشان را تعليم حقايق دين مبين نمايى پس مستغنى ساخت خداى تعالى آن قوم را بسبب تو و بسبب علم تو . على بن ابراهيم نيز معنى اين آيات را چنانچه مضمون اينحديثست از احدهما عليهما السلام روايت كرده و از عيون اخبار الرضا عليه السّلام چنين مستفاد مىشود كه آن حضرت در تفسير « وَ وَجَدَكَ عائِلًا فَأَغْنى » چنين فرمودند كه يافت تو را خداى تعالى عيال بار و متحمل مؤنث جمعى پس غنى گردانيد تو را به اين معنى كه تو را مستجاب الدعوه گردانيد كه تا در باب اهل و عيال خود هر دعائى كه كنى مستجاب شود و مقبول درگاه احديت گردد فَأَمَّا الْيَتِيمَ