مشغولين به تنعم دنيا و بكفر تفسير كرده‌اند و فكهين را بمعنى معجبين و فرحين وَ إِذا رَأَوْهُمْ و چون ببينند اين مستهزءين مؤمنان را قالُوا إِنَّ هؤُلاءِ لَضالُّونَ گويند با يكديگر بدرستى كه اين گروه هر آينه گمراهانند كه ايمان به محمد صلوات اللَّه عليه و آله آورده‌اند و بعد ازين حق تعالى ميفرمايد وَ ما أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حافِظِينَ و فرستاده نشده‌اند اين منافقان بر مؤمنان حفظ كنندگان يعنى حق تعالى منافقان را نفرستاده كه رقيب و حافظ اعمال و افعال مؤمنين باشند كه تا شهادت دهند بر ضلالت ايشان يا بر هدايت ايشان بلكه ايشان را فرستاده كه تا اصلاح حال خود نمايند و چون منافقين در دنيا بر موحدين خنده و استهزا ميكردند فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ پس امروز كه روز قيامت است آنان كه ايمان آورده‌اند از كافران و از اوضاع ايشان ميخندند عَلَى الْأَرائِكِ يَنْظُرُونَ حالكونى كه بر سريرهاى مزين و مرصع تكيه‌زده باشند و نظر ميكنند اين جماعت را كه در دوزخ به عذاب گوناگون گرفتارند ابو حمزهء ثمالى رضى اللَّه عنه از حضرت امام زين العابدين عليه السّلام به اين مضمون روايت كرده كه وقتى كه قيامت قائم گردد از بهشت دو سرير آورند بر كنار جهنم گذارند پس حضرت امير المؤمنين عليه السّلام از بهشت برآمده بر آن دو سرير نشيند و از قعر جهنم جمعى برآيند و در پيش ساقى كوثر ايستند و گويند « يا امير المؤمنين و يا وصى رسول اللَّه الا ترحمنا الا تشفع لنا عند ربك » پس حضرت خنده بر ايشان و برين گفتگوهاى بيفائدهء ايشان كند ازينست كه خداى تعالى ميفرمايد كه « فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ » و پوشيده نماند كه خواندن حضرت به اين دو صفت كه صفت امارت و صفت وصايتست مؤيد اينست كه مستهزءين در دنيا فلان و فلان و تابعين ايشان از بنى اميه و شجرهء ملعونه بوده‌اند زيرا كه چون اين گروه در دنيا بامارت و وصايت آن حضرت قائل نبودند و غصب اين حق ازو كردند پس درين مقام اظهار اين معنى ميكنند و اقرار به آن نمايند