عز و جل كَلَّا بَلْ رانَ عَلى قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ » يعنى هيچ بنده نيست كه ايمان آورده باشد مگر آنكه در دل او نقطهء سفيدى هست كه چون گناه كند نقطهء سياهى در ميان آن پديد آيد اگر توبه كند آن سياهى زايل گردد و اگر توبه نكند و بر گناه مداومت نمايد آن سياهى آهسته آهسته زياد گردد تا آنكه تمام آن نقطهء سفيدى را بپوشاند و هر گاه آن نقطهء سفيدى بالكليه پوشيده گردد صاحب آن دل كه صاحب دل نيست هرگز به كار خير باز نگردد و اقدام به كار خير ننمايد و در كتاب روضة الواعظين گفته « قال الباقر عليه السّلام قال رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله ان المؤمن اذا اذنب كانت نكتة سوداء فى قلبه فإن تاب و نزع و استغفر صقل قلبه منه و ان ازداد زادت فذلك الران « 1 » الذى ذكره اللَّه تعالى فى كتابه كَلَّا بَلْ رانَ عَلى قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ » كَلَّا چنان نكنيد كه اعمال بد دلهاى شما را فرو گيرد إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ بدرستى كه ايشان از پروردگار خود يعنى از ثواب پروردگار خود يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ در آن روز يعنى در روز قيامت هر آينه حرومانند و به ثواب پروردگار خود نميرسند « و فى كتاب التوحيد عن امير المؤمنين عليه السّلام فى حديث طويل اما قوله كَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ فانما يعنى يوم القيمة انهم عن ثواب ربهم لمحجوبون و فى كتاب عيون اخبار الرضا عن الحسن بن على بن فضال قال سألت الرضا عليه السّلام عن قول اللَّه تعالى كَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ فقال ان اللَّه تعالى لا يوصف به مكان يحل فيه فيحجب فيه عنه عباده و لكنه يعنى انهم عن ثواب ربهم محجوبون » يعنى حسن بن على بن فضال گفت كه من از حضرت امام رضا عليه التحية و الثناء ازين آيت سؤال كردم حضرت فرمود كه بدرستى كه خداى تعالى صفت كرده نميشود بمكانى كه در آن مستقر شود تا آنكه محجوب شوند بندگان خداى تعالى در آن مكان از خداى تعالى زيرا كه حجاب از لوازم صاحب مكانست و ليكن خواسته است خداى تعالى ازين آيت اينكه آن جماعت در روز قيامت از ثواب

--> ( 1 ) - كذا