پس در بيان علامات وقوع قيامت ميفرمايد كه : [ سوره المرسلات ( 77 ) : آيات 8 تا 19 ] فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ ( 8 ) وَ إِذَا السَّماءُ فُرِجَتْ ( 9 ) وَ إِذَا الْجِبالُ نُسِفَتْ ( 10 ) وَ إِذَا الرُّسُلُ أُقِّتَتْ ( 11 ) لِأَيِّ يَوْمٍ أُجِّلَتْ ( 12 ) لِيَوْمِ الْفَصْلِ ( 13 ) وَ ما أَدْراكَ ما يَوْمُ الْفَصْلِ ( 14 ) وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ ( 15 ) أَ لَمْ نُهْلِكِ الْأَوَّلِينَ ( 16 ) ثُمَّ نُتْبِعُهُمُ الْآخِرِينَ ( 17 ) كَذلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ ( 18 ) وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ ( 19 ) فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ پس آن گاه كه ستارگان ناپديد كرده شوند بحيثيتى كه نه ستارگان مانند و نه نورشان « و فى تفسير على بن ابراهيم قوله : فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ قال يذهب نورها و يسقط » و از حضرت ابى جعفر الباقر عليه السّلام روايت كرده كه « طموسها ذهاب ضوءها » وَ إِذَا السَّماءُ فُرِجَتْ و آن گاه كه آسمان شكافته گردد و در آن فرجه‌ها و شكافها پيدا شود وَ إِذَا الْجِبالُ نُسِفَتْ و آن گاه كه كوه‌ها بركنده شوند از مواضع خود چنانچه على بن ابراهيم گفته يا آن گاه كه كوه‌ها ريزه ريزه شوند وَ إِذَا الرُّسُلُ أُقِّتَتْ و آن گاه كه پيغمبران تعيين كرده شود براى ايشان ميقاتى كه حاضر شوند در آن ميقات براى گواهى دادن بر اعمال و افعال امم خود و يا آن گاه كه پيغمبران رسانيده شوند بميقاتى كه انتظار آن ميكشيدند و از حضرت صادق عليه السّلام مرويست كه « قوله وَ إِذَا الرُّسُلُ أُقِّتَتْ اى بعثت فى اوقات مختلفة » يعنى و آن گاه كه پيغمبران برانگيخته شوند در اوقات مختلفه و بعضى از قاريان « وقتت » خوانده‌اند زيرا كه اصل اقتت وقتت است بضم واو و چون جمع ميان واو و ضمهء لازمه جارى مجراى جمع بين المثلين است بنا برين واو وقتت را قلب بهمزه كردند و جمعى از مفسرين گفته‌اند كه جواب اذا درين آيات محذوفست و تقدير كلام چنين است كه فاذا النجوم طمست فحينئذ يقع المجازاة على الاعمال يا آنكه فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ يقوم القيمة لِأَيِّ يَوْمٍ