امام حسين عليه السّلام خواست كه از آن كاسه به او طعام دهد جبرئيل آن كاسه را به آسمان برد حضرت رسالت پناه صلى اللَّه عليه و إله فرمود كه اگر حسين اين اراده نميكرد آن كاسه در ميان اهل بيت من مىبود و تا قيامت از آن طعام ميخوردند على بن ابراهيم در تفسير خود از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه نزد فاطمهء زهرا عليها السلام پارهء آرد جو بود و اهل بيت آن را با روغن آميخته طعامى مهيا كردند و چون پيش خود گذاشتند كه از آن تناول كنند مسكينى آمده گفت رحمكم اللَّه اطعمونا مما رزقكم اللَّه يعنى رحمت كند خداى تعالى شما را طعام دهيد مرا از آنچه حق تعالى بشما روزى كرده پس حضرت امير المؤمنين برخواستند و ثلث آن را به او بخشيدند و هنوز آن حضرت نشسته بود كه يتيمى آمد و گفت رحمكم اللَّه اطعمونا مما رزقكم اللَّه پس حضرت ثلث دوم آن را به او داد و همچنين اسيرى آمد و سؤال كرد و حضرت تتمهء آن را به او داد و خودشان اصلا از آن طعام متمتع نشدند پس خداى تعالى آيهء وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ - را تا - وَ كانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُوراً در شأن امير المؤمنين عليه السّلام نازل گردانيد و بعد ازين حضرت صادق عليه السّلام فرمودند كه اين آيات جاريست در حق هر مؤمنى كه تقربا لوجه اللَّه مسكين و يتيم و اسير را اطعام نمايند پوشيده نماند كه ازين حديث معلوم شد كه اطعام مسكين و يتيم و اسير در يك وقت واقع شده نه در سه شب متوالى و ايضا درين حديث اصلا تعرض از بيمارى حسنين عليهما السلام و نذر حضرت نشده و مؤيد اين حديثست احاديثى كه دالند بر آنكه مراد از نذر عهديست كه يوم الميثاق از ذريت آدم گرفته شده « روى فى اصول الكافى عن محمد بن الفضيل عن ابى الحسن عليه السّلام فى قول اللَّه عز و جل يوفون بالنذر قال يوفون بالنذر الذى اخذ عليهم من ولايتنا » يعنى روايت كرده محمد بن فضيل از امام موسى الكاظم عليه السّلام كه مراد از ايفاى نذر درين آيه ايفاء عهديست كه يوم الميثاق از ذريت آدم گرفته شده از براى اقرار بولايت ما ائمهء معصومين عليهم السلام و موافق اين حديث شريف و بعد ازين نيز حديثى از محمد بن فضيل از آن حضرت مذكور خواهد شد .