اكثر آيات اين سوره در بيان اوصاف جميله و نعوت جليلهء اوست كاتب الحروف ختم اللَّه له بالخير و الحسنى نه در تفاسير مشهورهء اهل بيت عليهم السلام اين سخن را ديده و نه در كتب احاديث اهل بيت مضمون آن را به نظر درآورده ليكن منافى اين سخن را در امالى شيخ ابو جعفر طوسى قدس اللَّه سرّه القدوسى ديده زيرا كه در آن كتاب چنين روايت كرده « عن ابى جعفر عليه السّلام ان النبى صلى اللَّه عليه و إله قال لعلى عليه السّلام قل ما اول نعمة ابلاك اللَّه عز و جل و انعم عليك بها قال ان خلقنى جل شأنه و لم اك شيئا مذكورا قال صدقت » يعنى حضرت امام محمد باقر عليه السّلام فرمود كه حضرت رسالت پناه صلوات اللَّه و تسليماته عليه و على آله گفتند مر على عليه السّلام را كه بيان كن كه كدامست اول نعمتى كه خداى تعالى آن را به تو عطا كرده و انعام فرمود تو را به آن ؟ حضرت امير عليه السّلام گفت كه اول نعمت اينست كه آفريد مرا خداى تعالى در حالتى كه من چيزى مذكور نبودم حضرت رسالت پناه صلى اللَّه عليه و إله فرمودند كه راست گفتى إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنْسانَ مِنْ نُطْفَةٍ أَمْشاجٍ مراد از انسان درين آيه غير آدم عليه السّلام است و در آيهء اولى اعم از آدم و خاتم و غير آنها و ابن اعرابى گفته كه امشاج جمع مشج بمعنى امزاج و خلطست يقال للشىء اذا خلط مشج و درين صورت توصيف نطفهء مفرد به امشاج جمع بنا برين خواهد بود كه چون منى هر يك از مرد و زن مختلف است در دقت قوام و غلظت آن پس گويا كه آن نطفه نطفه‌هاى متعدد است يعنى بدرستى كه ما آفريديم آدمى را از اجزاى رقيقه و غليظهء منى مرد و زن آميخته شده‌ها با هم و صاحب كشاف امشاج را مفرد دانسته نه جمع بدليل توصيف نطفهء مفرد به آن بنا برين معنى آيت چنين است كه بدرستى كه ما خلقت كرديم آدمى را از نطفهء مرد و زن آميخته شده با هم پس هر كدام از منى مرد و زن كه غالب باشد بر ديگرى ولد را مشابهت تام با او خواهد بود نَبْتَلِيهِ حالكونى كه مىآزمائيم او را بتكاليف شرعيه و به او امر و نواهى الهيه تا ظاهر شود كه او مطيع فرمان بردار است يا عاصى سيه روزگار فَجَعَلْناهُ سَمِيعاً بَصِيراً