تخفيف داد فَاقْرَؤُا ما تَيَسَّرَ مِنْهُ پس بخوانيد از قرآن آنچه شما را ميسر شود و تكرار از جهت تأكيد است مخفى نماند كه از ظاهر ذكر مرضى و مسافرين و مجاهدين استنباط ميتوان كرد كه رخصت مخصوص به اين جماعت است ليكن آيهء اولى دلالت بر عموم دارد و ميتواند كه از جهة اهتمام بشأن اين گروه مخصوص بذكر شده باشند اللَّه تعالى اعلم و بعد ازين اشارت بوجوب نماز و زكات و ساير صدقات مىكند و ميفرمايد كه وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ و بپاى داريد نمازهاى واجبى را وَ آتُوا الزَّكاةَ و بدهيد زكات مفروضه را وَ أَقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً و قرض دهيد خداى تعالى را قرضى نيكو و مراد از قرض سائر صدقاتست كه بطيب خاطر به مستحقين بدهند « فى تفسير على بن ابراهيم عن زرارة و عن سماعة قال سألته اى الصادق عليه السّلام عن قول اللَّه وَ أَقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً قال هو غير الزكاة » وَ ما تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ مِنْ خَيْرٍ و آنچه از پيش فرستيد براى نفسهاى خود از مال يا از مطلق احسان تَجِدُوهُ عِنْدَ اللَّهِ هُوَ خَيْراً مىيابيد آن را نزد خداى تعالى بهتر از آنچه بتأخير اندازيد تا وقت وصيت وَ أَعْظَمَ أَجْراً و بزرگتر از روى اجر و ثواب كلمهء ما درو ما تقدموا موصوله است و مبتدا و متضمن معنى شرط و كلمهء من در من خير صلهء آنست و تجدوه خيرا بمنزلهء جزاء است و ضمير تجدوه مفعول اولست و خيرا مفعول دوم و عند اللَّه ظرفيست متعلق به تجدوه و هو ضمير فصلست و شرط فصل كه معرفه بودن ما بعد آنست درين مقام متحقق است زيرا كه خير افعل تفضيل مستعمل به من است بتقدير خيرا مما تؤخرونه الى وقت الوصيه است چنانچه در ترجمه مذكور شد و اين در حكم معرفه است وَ اسْتَغْفِرُوا اللَّهَ و طلب آمرزش كنيد از خداى تعالى در همهء احوال إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ بدرستى كه خداى تعالى آمرزندهء مهربانست .