ايشان صحيح المزاج بودند و ميتوانستند كه حق سجود را بجا بيارند و مع هذا مرتكب سجود نگشتند لا جرم در آخرت بىبهره مانده بقيد مذلت گرفتار گرديدند پوشيده نماند كه اين آيت دليلست بر بطلان قول اهل سنت و قول امام فخر رازى . و بعد ازين حق تعالى به جهت تسليهء حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و إله و تهديد اهل تكذيب مىفرمايد كه فَذَرْنِي پس بگذار اى محمد مرا وَ مَنْ يُكَذِّبُ بِهذَا الْحَدِيثِ با آنانى كه تكذيب منند اين سخن را كه قرآنست سَنَسْتَدْرِجُهُمْ زود باشد كه مرتبه مرتبه و درجه بدرجه بازاى گناه نعمتى بايشان عطا كنيم كه تا آن سبب هلاكت ايشان گردد مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ ازين حيثيت كه ندانند كه اين استدراجست و حاصل كلام اينست كه چون ايشان خطايى كنند و انعام ما بايشان برسد آن را تفضل پندارند و خود را بر مؤمنين رجحان دهند و ازينجهت سر بطغيان بر آورند و بقيد عذاب گرفتار شوند « و فى كتاب علل الشرائع باسناده قال ابو عبد اللَّه عليه السّلام اذا اراد اللَّه بعبد خيرا فاذنب ذنبا تبعه بنقمة و يذكره الاستغفار و اذا اراد اللَّه عز و جل بعبد شرا فأذنب ذنبا تبعه بنعمة لينسيه الاستغفار و يتمادى به و هو قوله عز و جل : سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ بالنعم عند المعاصى » يعنى حضرت صادق عليه السّلام فرمودند كه هر گاه خداى تعالى خوبى به بنده خواهد پس او گناهى كند تابع آن گناه گرداند عذاب را يعنى در عقب آن گناه عذابى را برو گمارد و بدين وسيله به ياد بيارد او را كه استغفار از آن گناه كند و اگر داده كند خداى تعالى به بنده بدى را پس او گناه كند تابع آن گناه گرداند نعمتى را يعنى در عقب آن گناه به او نعمتى بخشد تا آنكه از اين جهت فراموش كند طلب آمرزش از آن گناه را و مدتى به اين فراموشى بماند و اين معنى قول خداى تعالى است كه فرموده « سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ » زيرا كه سنستدرجهم اين معنى دارد كه مرتبه بمرتبه و درجه بدرجه ايشان را مغرور گردانيم بسبب عطاى نعمت بعد از ارتكاب معاصى و در مجمع البيان موافق اينحديث از آن حضرت روايت كرده كه « اذا احدث