أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ و حال آنكه بتحقيق ميدانيد شما به معجزات ظاهره كه من فرستادهء خداى تعالى ام بسوى شما فَلَمَّا زاغُوا پس چون عدول كردند ايشان از حق بايذاى موسى عليه السّلام أَزاغَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ ميل فرمود خداى تعالى دلهاى ايشان را از حق به اين قسم كه منع لطف و توفيق خود از ايشان كرده ايشان را به حال خودشان وا گذاشت وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ و خداى تعالى راه بهشت ننمايد گروهى را كه از دائرهء فرمان برى احكام الهى بيرون رفته‌اند وَ إِذْ قالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ و نيز ياد كن آن را كه گفت عيسى پسر مريم مر امت خود بنى اسرائيل را كه يا بَنِي إِسْرائِيلَ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ اى فرزندان يعقوب بدرستى كه من فرستادهء خداى تعالى ام بسوى شما مُصَدِّقاً در حالتى كه تصديق كننده‌ام لِما بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْراةِ مر آن چيزى را كه پيش از من بوده از تورية و ميدانم كه آن نازل شده از نزد خداى تعالى وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتِي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ و حالكونى كه مژده دهنده‌ام به پيغمبرى كه مىآيد از پس من كه اسم آن احمد است و احمد ميتواند كه مبالغهء در فاعل باشد يا مبالغه در مفعول بنا بر اول معنى احمد اينست كه اوست حمد كننده مر خداى تعالى را بيشتر از غير خود و بنا بر ثانى معنى اينست كه او ستايش كرده شده به جهت اخلاق حسنه بيشتر از ديگران كه ستايش كرده شده باشند « و فى كتاب علل الشرائع جاء نفر من اليهود الى رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و إله فسأله اعلمهم لأى شىء سميت محمدا و احمد قال صلّى اللَّه عليه و إله اما محمد فانى محمود فى الارض و اما احمد فانى محمود فى السماء . و فى تفسير على بن ابراهيم : و اما احمد فانى فى السماء احمد منه فى الارض » فَلَمَّا جاءَهُمْ بِالْبَيِّناتِ پس چون آمد احمد صلوات اللَّه عليه و آله بقوم بنى اسرائيل بمعجزات ظاهره قالُوا گفتند ايشان هذا سِحْرٌ مُبِينٌ اين معجزات سحريست آشكارا و بعضى از مفسرين گفته‌اند كه ضمير مستتر در « فَلَمَّا جاءَهُمْ » راجع بعيسى عليه السّلام است يعنى چون عيسى با معجزات بايشان آمد ايشان انكار آن نموده گفتند اين سحريست ظاهر .