نازل شده و مراد از امد زمان غيبت است گويا كه خداى تعالى بشيعيان ميگويد كه اى معشر شيعه مباشيد مانند اهل ملل سابقه كه از طول زمان غيبت شك در وجود حجة اللَّه و قائم آل محمد صلوات اللَّه عليه و آله كنيد و گمان كنيد كه زمين طرفة العينى از آن حجت خاليست چنانچه بعد ازين ميفرمايد كه اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها يعنى بدانيد اينكه خداى تعالى زنده مىكند زمين را بوجود قائم بعد از موت آن و مراد از موت زمين كفر اهل زمين است « و فى كمال الدين و تمام النعمة عن ابى جعفر عليه السّلام فى قوله : اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها قال : يحييها اللَّه تعالى بالقائم بعد موتها بكفر اهلها و الكافر ميت » و تفسير ظاهرى آيه اينست كه بدانيد اينكه خداى تعالى بقدرت كاملهء خود زنده مىكند و طراوت مىبخشد زمين را با نبات نباتات و اشجار بعد از موت زمين يعنى بعد از خشك شدن زمين قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآياتِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ بتحقيق بيان كرديم دلايل و براهين ظاهره بر قدرت كاملهء خود را تا آنكه تعقل و تفكر نمائيد شما در آن آيات . إِنَّ الْمُصَّدِّقِينَ وَ الْمُصَّدِّقاتِ اى المتصدقين و المتصدقات يعنى بدرستى كه مردان و زنان تصدق كننده و بعضى بتخفيف صاد خوانده‌اند بمعنى تصديق كنندهء خدا و رسول از مردان و زنان وَ أَقْرَضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً و مردان و زنانى كه قرض دادند خداى تعالى را قرض نيكو يعنى انفاق كردند مال خود را باخلاص و بطيب خاطر مخفى نماند كه اسم فاعل محلى بالف و لام درين آيه بمعنى فعلست پس ان المصدقين به اين تقدير است كه « ان الذين تصدقوا ، او صدقوا » بنا بر اين اقرضوا را كه فعلست بر آن معطوف كرده‌اند و حاصل مجموع اينست كه بدرستى كه آنان كه تصدق كردند يا تصديق نمودند بربوبيت خداى تعالى و انفاق مال خود بمحض رضاى خداى تعالى كردند يُضاعَفُ لَهُمْ زياده كرده شود عوض تصدق و انفاق ايشان را به مثل و امثال آن وَ لَهُمْ أَجْرٌ كَرِيمٌ و مر ايشانراست مزدى گرامى كه آن بهشت جاودانيست ذكر