شرك آرندگان را الَّذِينَ آن شرك آرندگانى كه لا يُؤْتُونَ الزَّكاةَ نمىدهند زكات مال خود را وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ و حالكونى كه ايشان بسراى آخرت و بروز قيامت هُمْ كافِرُونَ ايشان ناگروندگانند . تكرار ضمير هم به جهت تأكيد است و صريح اين آيه دال است بر اينكه كفار نيز مكلف بفروع شرايعند اما صحت آن موقوف باسلامست على بن ابراهيم باسناد خود از ابان بن تغلب روايت كرده كه حضرت صادق عليه السّلام فرمودند كه اى ابان آيا ديده‌اى تو كه خداى تعالى از مشركين زكات اموال ايشان خواسته باشد با آنكه ايشان باقى در شرك خود باشند ؟ حق تعالى با وجود شرك از مشركين زكات نخواسته و اين آيه محمول به ظاهر خود نيست . ابان گويد كه گفتم قربانت شوم تفسير كن اين آيه را براى من تا من بر تأويل آن مطلع گردم حضرت فرمود تأويلش اينست كه « وَيْلٌ لِلْمُشْرِكِينَ الَّذِينَ اشركوا بالامام الاول و هم بالائمة الآخرين كافرون » بنا برين ، مراد از شرك درين آيه شرك باللّه نيست زيرا كه طلب زكات ازين گروه از لباس صحت عاريست بلكه مراد شريك ساختن غير امام است با امام بر حق و مراد از وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ كافِرُونَ اينست كه و هم بالائمة الآخرين كافرون و اين معنى مبنى بر جواز توصيف جمع است بمؤنث مفرد . و بعد ازين حضرت فرمودند كه يا ابان انما دعا اللَّه العباد الى الايمان به فاذا آمنوا باللَّه و برسوله افترض عليهم الفرائض و ظاهر اينحديث دلالت دارد بر اينكه كفار مكلف بفروع شرايع نباشند و اگر افترض عليهم الفرائض بمعنى صح عنهم الفرائض باشد ، حديث مذكور دلالت بر آن معنى ندارد زيرا كه كفار هر چند مكلف بفروع باشند لذاتا ايمان نيارند بجا آوردن آن فروع از ايشان صحيح نخواهد بود اللَّه اعلم و بعد ازو عيد مشركين در مقام وعد مؤمنين ميفرمايد كه إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ بدرستى كه آنان كه ايمان آوردند و كردند كارهاى نيكو لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ مر ايشان راست مزدى غير مقطوع و على بن ابراهيم « غير ممنون » را بمعنى ظاهرى حمل كرده و گفته : اى بلا منّ من اللَّه