معلوم مىشود كه وليد يا عايشه متابعان داشته‌اند و ميخواسته‌اند كه حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم بمحض اطاعت قول آنها قبيلهء بنى المصطلق يا جريح قبطى را بقتل آورد و بعد ازين آن آن جماعت از مؤمنين كه متكلم بدروغ نمىشوند و خود مطيع پيغمبرند و اطاعت پيغمبر را نميخواهند ، حق سبحانه و تعالى اينها را در مقام استدراك در آورده فرمود وَ لكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ و ليكن خداى تعالى دوست گردانيده است بسوى شما تصديق بما جاء به النبى را وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ و زينت داده آن تصديق را در دلهاى شما بنصب ادلهء واضحه و معجزات باهره وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ و مكروه گردانيد بسوى شما ناگرويدن به خدا و رسول را وَ الْفُسُوقَ و دروغ گفتن را در مجمع البيان گفته كه : قيل الفسوق الكذب و هو المروى عن ابى جعفر الباقر عليه السّلام وَ الْعِصْيانَ و نافرمانى در جميع اوامر و نواهى را . على بن ابراهيم از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه مراد از ايمان امير المؤمنين عليه السلام است و مىتواند كه وجهش اين باشد كه قبول ايمان بدون قبول ولايت او مقبول نيست و قبول ولايت آن حضرت ركن ركين ايمانست بنا برين ايمان گفته و آن حضرت را خواسته و مراد از كفر و فسوق و عصيان اول و ثانى و ثالث است ، كل واحد اين اطلاق بطريق مبالغه است . پوشيده نماند كه اين تأويل است و ما صدقى از ما صدقات اين آيه است أُولئِكَ اين گروه مذكوره هُمُ الرَّاشِدُونَ ايشانند راه يافتگان بطريق صلاح و بمسلك فلاح فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ نِعْمَةً اى : فعل اللَّه ذلك لكم فضلا من اللَّه و نعمة يعنى كرده است خداى تعالى در حق شما آنچه را كه مذكور شد به جهت فضل و بخشش شما از جانب خود و بواسطهء نعمتى از طرف خود وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ و خداى تعالى داناست بر جميع چيزها و كنندهء كارها است بر وجه حكمت و مصلحت . [ سوره الحجرات ( 49 ) : آيات 9 تا 10 ] وَ إِنْ طائِفَتانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما فَإِنْ بَغَتْ إِحْداهُما عَلَى الْأُخْرى فَقاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّى تَفِيءَ إِلى أَمْرِ اللَّهِ فَإِنْ فاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما بِالْعَدْلِ وَ أَقْسِطُوا إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ ( 9 ) إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ( 10 )