فتح را بفتح خيبر و يا فتح قلاع ديگر حمل كرده‌اند لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأَخَّرَ لام لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ لام غايتست به اين معنى كه غفران علت غايى فتح مكه است به اين طرز كه فائده و غايت فتح كه مستلزم جهاد و مقاسات بر جهاد است اينست كه بيامرزد خداى تعالى تو را از تحمل اعباء جهاد آنچه گذشته قبل از فتح مكه از گناهان تو و آنچه بعد از آن واقع خواهد شد . ظاهر آيه مقتضى اين ترجمه است اما چون عصمت انبياء بدلائل عقليه و نقليه ثابت و متحقق است چنانچه كثيرى از اهل سنت نيز برين قائل شده‌اند و در تفسير جلالين ، جلال محلى گفته « قوله تعالى : ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأَخَّرَ مأول لعصمة الانبياء عليهم الصلاة و السلام بالدليل العقلى القاطع من الذنوب » پس در اين مقام توجيهات كرده‌اند و بعضى گفته‌اند كه مراد از آن خلاف اوليست كه آن نظر بر انبيا ذنب است كه گفته‌اند « حسنات الأبرار سيئات المقربين » و در بعضى احاديث ائمهء هدى عليهم السلام مستفاد مىشود كه مراد از اين ذنب ذنب شيعيان حضرت رسالت پناه صلى اللَّه عليه و آله و سلم و ذنب شيعيان امير المؤمنين عليه السّلام است كه حق تعالى پيغمبر خود را متحمل آن ساخته و بعد از آن اجراى غفران بر آن نموده « فى تفسير على بن ابراهيم عن عمر بن يزيد بياع السابرى : قال قلت لابى عبد اللَّه عليه السّلام : قول اللَّه فى كتابه لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأَخَّرَ ؟ قال ما كان له ذنب و لا هم بذنب و لكن اللَّه حمله ذنوب شيعته ثم عفرها له » و حديثى مرفوع از حضرت ابى الحسن الثالث عليه الصلاة و السلام روايت كرده‌اند كه « انه سئل عن قول اللَّه عز و جل : لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأَخَّرَ . فقال عليه السلام : و اى ذنب كان لرسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله متقدما و متأخرا ؟ و انما حمله اللَّه ذنوب شيعة على عليه السلام ممن مضى منهم و ممن بقى ثم غفرها اللَّه له » و از بعضى احاديث ظاهر مىشود كه مراد ازين ذنب ذنب به اعتقاد مشركين قريش است كه آن حضرت را متحمل آن ميدانستند چنانچه در كتاب عيون اخبار الرضا آورده كه روزى در مجلس مأمون خليفهء عباسى سخن در عصمت انبيا مذكور گرديد پس