شفقت « قال البيضاوى : و قرئ حسنا اى ايصاء حسنا » يعنى وصيت كرديم وصيتى نيكو حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهاً برداشت مادرش بار او را در حالت كراهت و دلگيرى وَ وَضَعَتْهُ كُرْهاً و وضع حمل كرد او را بر حالى كه دلگير بود زيرا كه بطريق وحى به او رسيده بود كه امت پدرش بعد از او او را مقتول خواهند گردانيد چنانچه حضرت صادق عليه السّلام فرمودند كه ديده نشده در دنيا مادرى كه از زائيدن فرزند كراهت كند ليكن حضرت فاطمه عليها السلم اظهار كراهت نمود در حمل و وضع حضرت سيد الشهداء عليه السّلام از براى آنچه دانسته بود كه او البته كشته مىشود وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً و از ابتداى حمل او تا وقت بازداشتن او از شير سى ماه بود كه شش ماه مدت حمل باشد و دو سال مدت رضاع چنانچه حق تعالى در باب رضاع فرموده وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ « 1 » و از حضرت صادق عليه السّلام مرويست كه « و لم يولد لستة اشهر الا عيسى بن مريم و الحسين بن على عليه السّلام » و در كتاب علل الشرائع اينچنين روايت كرده كه « و لم يعش مولود قط لستة اشهر غير الحسين بن على عليهما السلام و عيسى بن مريم عليه السّلام » « 2 » و در ارشاد مفيد آورده كه در زمان خلافت عمر زنى را نزد او حاضر كردند كه در مدت شش ماه فرزندى زائيده عمر حكم برجم آن بيچارهء بىگناه كرد درين اثنا حضرت امير المؤمنين عليه السّلام بآيات قرآنى با او در مقام مخاصمت درآمده فرمود كه حق سبحانه و تعالى در قرآن مجيد فرموده وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً و ايضا فرموده وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ لِمَنْ أَرادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضاعَةَ و هر گاه زنى تمام كند رضاع فرزند خود را در دو سال و حمل و فصال او سى ماه باشد پس يقين زمان حمل آن فرزند شش ماه خواهد بود بنا برين عمر حكم بسر دادن آن زن كرد و اثر اين حكم باقى ماند در ميان صحابه و تابعين تا زمان ما . و در بعضى كتب ديده شده كه چون حضرت آن جاهل را به راه راست آورده گفت « لولا على لهلك عمر » حَتَّى إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ غايت فعل مقدرست به اين تقدير كه : و عاش ذلك المولود حتى بلغ

--> ( 1 ) - س بقره ى 233 ( 2 ) - ر ك ج 3 ص 13