و در اين هنگام حضرت عيسى عليه السّلام بفرمان قادر بىهمتا جلت نعمائه به زبان فصيح قالَ گفت مر آن قوم را إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ بدرستى كه من بندهء خدايم . و اين رد بر نصارى است كه دعوى الوهيت او كردند آتانِيَ الْكِتابَ داده است مرا خداى تعالى كتاب انجيل را وَ جَعَلَنِي نَبِيًّا و گردانيده است مرا پيغمبر بلند مرتبه . در اصول كافى از بريد كناسى روايت كرده كه : من از حضرت ابى جعفر الباقر عليه السلام پرسيدم كه : آيا عيسى بن مريم در وقت تكلم در مهد ، حجت خداى تعالى و پيغمبر او بر اهل زمان خود بود ؟ حضرت فرمودند كه « كان يومئذ نبيا حجة للَّه غير مرسل اما تسمع لقوله حين قال : إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتانِيَ الْكِتابَ وَ جَعَلَنِي نَبِيًّا . الى آخر الاية » و بعد از اين فرمودند كه : « فلما بلغ عيسى عليه السّلام سبع سنين ، تكلم بالنبوة و الرسالة حين اوحى اللَّه اليه » و در حديث ديگر از حضرت امام رضا « عليه الوف التحية و الثنا » روايت كرده كه : « قد قام عيسى عليه السّلام بالحجة و هو ابن ثلاث سنين » وَ جَعَلَنِي مُبارَكاً أَيْنَ ما كُنْتُ و گردانيد مرا خداى تعالى مبارك يعنى كثير النفع در هر جا كه باشم . چنانچه در اصول كافى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه . « مباركا » بمعنى « نفاعا » است وَ أَوْصانِي بِالصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ و وصيت كرد مرا يعنى امر فرمود مرا خداى تعالى باقامت نماز و به دادن زكات ، و مراد از زكات در اين آيه : زكات فطر است كه بر سر هر آدمى قدرى مقرر شده ، نه زكات مال . و در تفسير على بن ابراهيم . « قال الصادق عليه السّلام : الزكاة زكات الرؤس لان كل الناس ليست لهم اموال و انما الفطرة على الفقير و الغنى و الصغير و الكبير » ما دُمْتُ حَيًّا مادامى كه باشم زنده . وَ بَرًّا بِوالِدَتِي و گردانيد مرا پروردگار عالميان نيكوكار بر مادر و مهربان بر او كه تا رضاى او حاصل كنم و سر از فرمان او نپيچم . وَ لَمْ يَجْعَلْنِي و نگردانيد مرا نسبت بمادر جَبَّاراً شَقِيًّا سركش بدبخت كه نافرمانى او كنم و عاق شوم در كتاب عيون اخبار الرضا در مقام تعداد كباير از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه : « و منها عقوق الوالدين لان اللَّه عز و جل جعل العاق جبارا شقيا فى قوله تعالى حكاية عن عيسى عليه السّلام : وَ بَرًّا بِوالِدَتِي وَ لَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّاراً شَقِيًّا .