با اين آيت كه فرموده : « وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ » چه هر گاه نصرت الهى شامل حال رسل باشد قتل مفقود است . جواب گفته‌اند : كه مردا از نصرت رسل نصرت دين ايشان و ابقاى دين ايشانست نه ابقاى رسل تا قتل ايشان ممكن نباشد ، و ايضا گفته‌اند كه درين آيت « انبياء » مذكور است و در آن آيت « رسل » و فرق ميان انبياء و رسل ظاهر است . در كافى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود كه : قسم بخداى تعالى كه نكشتند بنو اسرائيل انبياء را بدستهاى خود ، و نزدند آنها را بشمشيرهاى خود ليكن شنيدند سخنان ايشان را و افشاى آن سخنان گردند ، و جمعى كه آن سخنان شنيدند چون موافق دين و آئين ايشان نبود انبياء را كشتند چنانچه بعضى از اصحاب ائمهء هدى عليهم السلام اسرار ايشان را ميشنيدند و منتشر ميساختند ، و ازينجهت غاصبين حق ايشان در مقام اذيت و قتل ايشان ميشدند ، و مؤيد اينست حديث سابق كه « لم يكن فى بنى اسرائيل نبى الا و فى امتى مثله » . و در كشاف آورده كه « قرأ علىّ رضى اللَّه عنه : و يقتّلون بالتشديد » و درين صورت مراد مبالغه در قتل است . ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ اى ذلك بسبب عصيانهم و بسبب كونهم معتدين « ذلك » اشارتست بمذكور هر چند كه آن مذكور متعدد باشد ، و كلمهء « با » براى سببيت است و « ما » مصدرى ، يعنى آنچه مذكور شد از كفر و قتل بسبب عصيان و نافرمانى ايشانست ، و بسبب بودن ايشان در گذرنده از حدود الهى . [ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 62 ] إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هادُوا وَ النَّصارى وَ الصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ( 62 ) إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا بدرستى كه آنان كه ايمان آوردند ايمان زبانى نه قلبى وَ الَّذِينَ هادُوا و آنان كه دين يهوديت اختيار كردند وَ النَّصارى و ترسايان و