وَ إِذْ قُلْنا و ياد كن اى محمد آن حادثه را كه گفتيم ما : لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ مر جميع فرشتگان را كه سجدهء تعظيم و تكريم كنيد مر آدم عليه السّلام را كه از بدايع فطرت ماست ، و در صلب اوست نور پيغمبر آخر الزمان و اهل بيت معصومين او صلوات اللَّه عليه و عليهم اجمعين فَسَجَدُوا پس سجدهء تعظيم كردند ملائكه مر آدم را فى كتاب عيون اخبار الرضا عنه عليه السّلام « كان سجودهم للَّه تعالى عبودية ، و لادم اكراما و طاعة ، لكوننا فى صلبه » . علامهء حلى طاب ثراه در كتاب منتهى الطلب گفته كه سجود غير خداى تعالى از روى عبوديت حرامست ، و اما سجود غير به جهت تعظيم و تكريم خداى تعالى جايز است ، مثل سجدهء آدم و يوسف . و ابن ميثم بحرانى رضى اللَّه عنه گفته كه اجماع مسلمين است كه سجود ملائكه مر آدم را سجود عبادت نبود ، زيرا كه عبادت غير خداى تعالى كفر و ضلالتست . اما اختلاف در اينست كه آيا سجود آدم سجود خداى تعالى بود ، و آدم بمثابهء قبله بود يا آنكه سجود مر آدم را بوده از روى تحيت و تعظيم و اين جايز است . إِلَّا إِبْلِيسَ أَبى وَ اسْتَكْبَرَ مگر ابليس پر تلبيس كه ابا كرد از سجدهء آدم و تكبر ورزيد . فى كتاب معانى الاخبار عن ابى الحسن الرضا عليه السّلام أنه قال : « اسم ابليس الحارث ، و سمّى ابليس لانه أبلس من رحمة اللَّه » ابلاس بمعنى نوميد شدن است و ابليس را از اينجهت ابليس گويند كه نااميد است از رحمت عامّهء الهى مخفى نماند كه ظاهر در « إِلَّا إِبْلِيسَ » آنست كه استثناء متصل باشد ، و استثناء متصل مقتضى آنست كه ابليس از جملهء ملائكه باشد و حال آنكه در احاديث