بعلىّ عليه السلام بنا بر حديث سابق اضافهء بيانى است ، و احتمال اضافهء لامى نيز دارد . هُدىً لِلْمُتَّقِينَ راه نماينده است يعنى ثابت دارنده است مر پرهيزكاران را در راه حق اگر چه هدايت قرآن مجيد عام است چنانچه حق تعالى فرموده « 1 » : « هُدىً لِلنَّاسِ » اما تخصيص هدايت بمتقين بواسطهء انتفاع ايشان است . مخفى نماند كه « ذلك » مبتداست « الكتاب » خبر اول آن « لا رَيْبَ فِيهِ » خبر ثانى ، و « هُدىً لِلْمُتَّقِينَ » خبر ثالث . الَّذِينَ آن پرهيزكارانى كه يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ اى يؤمنون بما غاب عنهم يعنى ايمان مىآرند به آنچه غايب است از نظر ايشان ، مثل صانع عالم و صفات كاملهء او و احوال قيامت و اهوال آن . و ميتواند كه از جملهء ما غاب عنهم امامت قائم آل محمد صلوات اللَّه عليه و آله و خروج آن حضرت در آخر الزمان باشد ؛ عن جابر عن ابى جعفر عليه السلام : « الغيب هو البعث و النشور و قيام القائم عليه السّلام » و از اين حديث معلوم مىشود كه مراد از غيبت اعمّ از كل واحد اين امور است . و فى كمال الدين و تمام النعمة عن الصادق عليه السّلام : « المتّقون شيعة علىّ عليه السلام و الغيب هو الحجة الغائب » . وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ و بجا مىآورند نمازهاى واجب را وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ و از آنچه روزى داده‌ايم ايشان را نفقه ميكنند و صرف مينمايند در راه رضاى خداى تعالى بر مستحقان . بعضى گفته‌اند بقرينهء « يُقِيمُونَ الصَّلاةَ » مراد از « مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ » زكات مفروضه است ، و چون اين آيه در مقام مدح است و ظاهر است كه در انفاق حرام مدحى مترتب نميگردد ، بنا بر اين بايد كه مراد از « مِمَّا رَزَقْناهُمْ » مال حلال باشد ، و در تعريف رزق - تا حرام بيرون رود - چنين گفته‌اند كه « الرزق ما يصحّ الانتفاع به و لم يمنع منه مانع » و اشاعره در اين مسأله خلاف كرده‌اند و حرام را نيز داخل رزق گرفته‌اند ، بنا بر دليل مدخول چنانچه در كتب كلاميه بتفصيل مذكور است . محمد بن مسلم از

--> ( 1 ) - در همين سوره آيهء 185 و سورهء آل عمران آيهء 3 .