بسط كلام فى هذا المقال بدانكه سه كس از انبياء بسيار گريستند چنان كه در اين امر از ساير ارباب بكاء ممتاز گشتند . اول - داود . دوم - نوح . سوم - آدم . از ابن عباس رضى اللّه عنهما منقولست كه حضرت رسالت ( ص ) فرمود كه اگر گريهء اهل زمين را جمع كنند گريهء داود نبى از همه زياد آيد و اگر گريهء همهء روى زمين را با گريه داود ضمّ كنند ، گريه نوح نجى بر همه راجح آيد و اگر گريهء همه روى زمين را با گريه داود و نوح مجتمع سازند ، گريه آدم بر همه برافزايد . نقلست : كه آدم صفى ( ع ) دويست سال متّصل بگريست چنان كه از آب ديدهء وى رودخانه‌ها جارى شد و دو تن ديگر از پيغمبران نيز بگريستند اما گريه ايشان نه به مرتبهء آن سه تن پيغمبر بود كه مذكور شد ، يكى يعقوب نبى بود ، و ديگرى شيث ، اما اين دو نفر را از ممرّ گريه ديده نابينا شد و آن سه نفر را با وجود كثرت بكاء ديده نابينا نشد و حكمت آن گفته‌اند و اللّه اعلم كه آن سه تن بر خوف زلّت مىگريستند و اين دو از براى محبّت و گريه از براى گناه و آمرزش آن ، چشم را روشن كند و گريه از فرط محبّت ، ديده را بگدازد . و تفصيل بعد از جمال آنكه داود مدّت چهل سال بگريست و چنان به درد مىگريست كه كوه را به ناله وى گريه مىآمد ، تا جبرئيل مر او را گفت : بعد از قبول توبه‌اى داود اين همه از براى چه مىگريى كه گناه ترا درگذرانيدند « 1 » ؟ گفتند : اين گريه از آنست كه جبّار عالم تعالى و تعظّم مرا در آن زلّت ديده است ، اكنون

--> ( 1 ) - ح : درگذاشته‌اند .