صدّيق فرمود كه من ملك مصر را با ارباب و اعيان آن نه از براى آن متملّك گشته‌ام كه از آن طرفى بربندم و يا در تخريب ديار و اذلال ارباب آن كوشم ، اكنون حضرت خداوند را ( جلّ جلاله ) گواه مىگيرم ، و ترا نيز بر اين معنى مطّلع مىگردانم كه تمامى اهل مصر را از قيد رقيّت آزاد كردم و تمامى اموال و املاك ايشان . به ايشان مسلّم داشتم و ترا باز بر مسند سلطنت ، بدستور قديم متمكّن گردانيدم ، و ليكن به شرطى كه در كلّ امور از صوابديد من تجاوز ننمائى ، و در معاملات كليّه و جزويّه بىمشورت من حكم نفرمائى ، ملك در مقام رضا و تسليم انگشت قبول بر ديده نهاده ، آنچه فرموده بود با الرّأس و العين مقبول افتاد .