دانستم نكاتى را كه در اين كار به كار رفته بشرح زير يادآور شوم : 1 - كلمات آن همچنانكه عرض شد طبق رسم الخطّ استاد احمد نيريزى است كه معمول تمام قرآنهاى چاپ ايرانست . 2 - املاء آن طبق رسم الخطّ اتراك كه در قرآن سلطانى به كار رفته است مرقوم گرديد . 3 - در هر جا كه مدّ واجب بوده به تمام قلم نوشته شده است . 4 - آنچه مدّ مستحبّ است با قلم ريز به كار رفته است . 5 - لام مكرّر و ياء مكرّر كه در كلمات مدغمه مىباشد مانند الّيل يا الّنبيّين كه در رسم الخطّ ايران با دو لام و دو ياء نوشته مىشود « الّيل » با يك لام « و النبيّن » با يك ياء مرقوم رفته است . 6 - الف كوچك معروف بالف خنجرى كه در « جاء » و « قال » و « كان » و « اذا » و « فلا » مىباشد تماما با فتحه نوشته شده است كه در معنى فتحه را علامت الف خنجرى قرار داده‌اند و كلّيّتى هم ندارد زيرا در بسيارى از جاها با الف خنجرى نيز نوشته شده است طبق همان قرآن سلطانى و در بعضى جاها مثل كلمهء « أرجو » و « أتلو » و « يملؤ » بواو و الف زائده نوشته شده است . 7 - در دو جاى قرآن بر خلاف همهء املائات مانند « باؤا » و « جاءوا » كه بايد الف بعد از واو جمع نوشته شود الف جمع حذف شده است . اين توضيحات جهت دفع و هم و براى آنكه خوانندگان محترم بر اين حقير سراپا غفلت و تقصير خرده نگيرند داده شد از خداوند متعال توفيق و استمداد جسته كه شايد كمتر سهو و غلط اتّفاق افتاده باشد حتّى آنكه آقاى حاجّ سيّد نصر اللّه تقوى رضوان اللّه عليه در پنج مورد از اين قرآن سلطانى باختلاف قرائت يا كتابت يا غلط برخورده و تصحيح فرموده‌اند حقير نيز پس از مراعات تطبيق با قرآنهاى صحيح ديگر طبق تصحيح معظّم له تصحيح نمودم و آن پنج مورد طبق شمارهء صفحات قرآن سلطانى بقرار زير است :