ابن عباس گفت : يك روز رديف رسول صلى اللّه عليه و آله بودم مرا گفت : يابن عبّاس ارض عن اللّه بما قدّر و ان كان خلاف هواك ، راضى باش از خداى تعالى بر آنچه بر تو قضا كند و اگر چه خلاف هواى تو بود كه اين در كتاب خدايست ، گفتم : كجاست يا رسول اللّه كه من قرآن خوانده‌ام و نميدانم ؟ - گفت : نميدانى اى زيرك ، وَ عَسى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ . محمد بن ليث گفت : مدّتى در خانه بمانده بودم بيكار و بىعمل روزى كسى به من آمد از آن متوكّل و گفت : أجب لأمير المؤمنين بترسيدم چنان كه روح از تن من برفت برنشستم و چون مرده مىشدم انديشه‌ناك تا خود چه خواهد بودن در راه مردى از پيش من برافتاد و اين بيت بر تمثيل ميخواند : كم مرّة حفّت بك المكاره * خار لك اللّه و أنت كاره من اين بفال گرفتم چون در پيش متوكّل شدم بفرمود تا منشور مصر براى من بنوشتند و خلعت راست كردند و مرا بولايت به آن جا فرستادند . انس مالك گويد كه رسول صلى اللّه عليه و آله گفت : ثلاث من اصل الايمان الكفّ عمّن قال لا إله الّا اللّه و لا تكفّره بذنب و لا تخرجه من الاسلام به عمل ، سه چيز از اصل ايمانست باز استادن از گويندهء لا إله الّا اللّه و او را بگناهى كه كند كافر نگوئى و بعملى كه كند از اسلامش بيرون نيارى ، و الجهاد ماض منذ بعثنى اللّه الى ان يقاتل آخر امّتى الدجّال لا يبطله جور و لا عدل ، و جهاد از آنگه كه خداى تعالى مرا بفرستاد تا به آخر زمان كه آخر امّت من با دجّال كارزار كنند روزگار جور يا عدل آن را باطل نگرداند و الايمان بالاقدار ، و ايمان داشتن به قضا و قدر . [ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 217 ] يَسْئَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرامِ قِتالٍ فِيهِ قُلْ قِتالٌ فِيهِ كَبِيرٌ وَ صَدٌّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ كُفْرٌ بِهِ وَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ إِخْراجُ أَهْلِهِ مِنْهُ أَكْبَرُ عِنْدَ اللَّهِ وَ الْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَكُمْ حَتَّى يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا وَ مَنْ يَرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَيَمُتْ وَ هُوَ كافِرٌ فَأُولئِكَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ ( 217 )