كرد از ايشان و گفت : تو هدى راندهء ؟ - گفت : نه ، گفت : چرا حلال نشوى ؟ - گفت : و اللّه من حلال نشوم هرگز و تو محرم باشى رسول صلى اللّه عليه و آله گفت : انّك لن تؤمن بهذا ابدا ، تو هرگز بدين ايمان نيارى . سبب نزول اين آيت و وقت نزولش و سبب متعهء حجّ اين بود . [ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ ثَلاثَةِ أَيَّامٍ فِي الْحَجِّ وَ سَبْعَةٍ إِذا رَجَعْتُمْ تِلْكَ عَشَرَةٌ كامِلَةٌ ] هر كه هدى نيابد سه روز روزه بدارد در حجّ و هفت روز چون باز گردد و با اهل و وطن خود رسد آن ده روز تمام باشد يعنى هفت و سه ، اگر كسى هدى نيابد كه بخرد بهايش بنزديك معتمدى رها كند تا بخرد و بنيابت وى بكشد طول ذى الحجّه اگر نيابد و كسى نباشد كه اين تكفّل كند يا بها ندارد ده روز روزه بدارد سه روز در حجّ يك روز پيش از ترويه و روز ترويه و روز عرفه و اين سه روز پيوسته بايد داشت اگر اين ايّام فوت شود بعد از ايّام تشريق بدارد و هفت روز چون با خانه آيد بدارد . [ تِلْكَ عَشَرَةٌ كامِلَةٌ ] اى بالهدى او بالثّواب و گفته‌اند : « كاملة » از بهر آن گفت تا ايهام نيفكند كه واو بمعنى او است چنان كه واو در « مثنى و ثلاث و رباع » . [ ذلِكَ لِمَنْ لَمْ يَكُنْ أَهْلُهُ حاضِرِي الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقابِ ] اين حجّ تمتّع آن كسانى راست يعنى فرض آنكس است كه اهل او از حاضران مسجد حرام نباشد و حدّش آنست كه از خانهء ايشان تا مكّه دوازده ميل باشد از چهار جانب ، از خداى بترسيد و مراعات حدود و احكام و فرائض كنيد و بدانيد كه خداى سخت عقوبت است آن را كه حدود و احكام او كار نبندد و از آن تعدّى كند ، فرق ميان عذاب و عقاب آنست كه روا بود كه عذاب مبتدأ بود و عقاب نبود الّا عقيب فعلى كه موجب آن باشد . [ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 197 ] الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُوماتٌ فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ فَلا رَفَثَ وَ لا فُسُوقَ وَ لا جِدالَ فِي الْحَجِّ وَ ما تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ يَعْلَمْهُ اللَّهُ وَ تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوى وَ اتَّقُونِ يا أُولِي الْأَلْبابِ ( 197 ) اوقات حجّ ماه‌هاى معلوم است و آن شوّال است و ذو القعده و ده روز از ذو الحجّه بروايت محمّد بن علىّ الباقر عليهما السّلام و عبد الله عباس و عبد الله عمر و بقول عطا و ربيع و طاوس