ناصر خسرو گويد : بلى بىگمان اين جهان چون گياست * جز اين مردمان را گمانى خطاست « 1 » 7 - به كار بردن باء و جيم و زاء و كاف بجاى پ و چ و ژ و گاف مانند « بس » و « جنانك » و « هزده » و « غمكسار » بجاى « پس » و « چنان كه » و « هژده » و غمگسار » . اين شيوه در رسم الخطا متون قديم مطرّد و متداول است و از خصايص سبكى عام بشمار مىآيد . 8 - به كار بردن « يا » در مواردى كه « همزه » به كار برده مىشود مانند : « ملايكه » بجاى « ملائكه » و « مايده » بجاى « مائده » و « سايق » بجاى « سائق » و « طايفين » بجاى « طائفين » و « خاطين » بجاى « خاطئين » توضيح آنكه خاطين در اصل خاطيين بوده كسرهء يا به جهت ثقيل بودن مىافتد و يا هم به جهت التقاء ساكنين حذف مىشود . 9 - به كار بردن ضمير « وى » در غير انسان مانند : « آيت قرآن و سورة وى » ص 284 س 11 . در آثار قدما بسيار به چشم مىخورد منوچهرى گويد : ببرم اين درشتناك باديه * كه گم شود خرد در انتهاى او « 2 »

--> ( 1 ) - ديوان ناصر خسرو ، ص 73 ( 2 ) - ديوان منوچهرى دامغانى ، ص 72