گفتند كه ما را مال و حسب و نسب و جمال و قد و قامت زيبا بيشترست از محمّد عليه السّلام » كه در متن حاضر شروع مىشود از صفحهء ( 5 ) سطر ( 16 ) . و پايانش اينست : « واى بر آنكه چشمش نخسبد و دلش بخسبد » ( متن حاضر ذيل صفحهء 59 - 58 ) . عكس اين نسخه بوسيلهء سر كنسولگرى شاهنشاهى در استانبول فراهم گرديد و نگارنده پس از مطالعه و مقايسهء آن با سائر آثار مولويان از قبيل معارف بهاء ولد و مقالات شمس و معارف مولانا مشهور به فيه ما فيه به اهميّت آن در حدّ ادراك خود متوجّه گرديد و درصدد تصحيح و نشر آن اثر نفيس و بزرگوار برآمد ولى چون اين نسخه يگانه بود و از ابتدا و انتهاى آن به خوبى روشن و نمايان بود كه ناقص و ناتمام است و اوّل و آخر آن كهنه كتاب افتاده است به ناچار تأنّى و تأمّل را كه به‌هرحال كارى مقرون به خيريّت و صواب است بر تعجيل و شتاب مرجّح داشت تا سالى چند برآمد و دانشگاه طهران بصدد آن شد كه از ذخائر ادبى كتابخانه‌هاى كشور تركيّه كه از جهت اشتمال بر نفائس مخطوطات در جهان بىنظير است عكس‌بردارى كند و دانشمند محقّق جناب آقاى مجتبى مينوى دامن همّت بكمر زدند و اين وظيفهء مهمّ و خطير را برعهده گرفتند و در ضمن فحص و جستجوى خود به نسخه‌اى از معارف برهان محقّق در كتابخانهء تربت مولانا قدّسنا اللّه بسرّه العزيز برخوردند كه در سال 687 يعنى چهل و نه سال پس از وفات مصنّف بسياردان و دقيقه‌ياب آن استنساخ شده است و همين‌كه اين خبر بمسامع