خويش را نياورده است تا برود امّا اين بر وى واجب است كه آنچ از وى مضرّست [ 1 ] و زيان‌كارست بعدم برد اگر ممكن گردد كه از سر سفره برخيزى و طعام [ 2 ] ايثار كنى خود آن كار ديگرست [ 3 ] . آداب المريدين 127 [ 4 ] آنست كى وقتى كه شيخ غايب باشد از خود و كلّ [ 5 ] او رفته باشد زنهار او را سلام نكنى [ 6 ] كى او در وصال معشوقست آن ساعتش از كنار او بيرون آرى نبايد كه آن آه او [ 7 ] بگيرد آداب المريدين نيك باريكست چون موى اگر ( آن ) [ 8 ] موى را نگاه ندارى در ميانه [ 9 ] موى [ 10 ] پديد آيد ( شيخ ) [ 11 ] آن موى را برمىگيرد از پيش ديده تا بينا شود آفتاب نور الهى كه از اندرون دل عارف زند عارف را خبر نشود محال باشد كه چشم [ 12 ] او را خبر نشود كه نور تجلّى چشم [ 12 ] را ضعيف كند و واله [ 13 ] و چشم [ 12 ] در آن [ 14 ] لرزان و خراب باشد فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَ خَرَّ مُوسى « 1 » [ 15 ] اكنون چون ( تو ) [ 16 ] روى آن مشرق دارى نور قال بر تو زند و چون ترا حالى باشد [ 17 ] نور حال بر تو زند پس بر آشنايى و مسلمانى رو

--> ( 1 ) - اصل : مضرّت ( 2 ) - سل : طعام را ( 3 ) - سل : بزرگست ( 4 ) - سل : ادب المريدين ادب مريد ( 5 ) - سل : كلى ( 6 ) - اصل : بكنى ( 7 ) - سل : راه او را ( 8 ) - سل : ندارد . ( 9 ) - سل : نگاه ندارى كه آن باريكى ، ادبست در ميانه ( 10 ) - سل : موى سياه ( 11 ) - اصل : ندارد . ( 12 ) - سل : جسم ( 13 ) - سل : و واله كند ( 14 ) - سل : آن نور ( 15 ) - سل : موسى صعقا ( 16 ) - سل : ندارد . ( 17 ) - سل : شود ( 1 ) - قرآن كريم ، الاعراف / 143