نوشته شده هم بخطّ متن اين رباعى در ضمن سائر رباعيّات مولانا آمده و آن بىشك سهو است از كاتب زيرا ذكر آن رباعى در جهانگشا و مختارنامه دليل عدم انتساب آن به مولاناست . ( 142 ) - ، س 19 ، كوهى : كنايه از ساده‌دل و ابله نظير : دهاتى ، روستايى . در معارف بهاء ولد ( جزو چهارم ، طبع طهران ص 114 ) مىخوانيم : « و در كوهپايه‌ها كه مردمان كم‌عقل باشند بريشان كار كنند » نيز جع : حواشى نگارنده بر جزو چهارم معارف بهاء ولد ، طبع طهران ، ص 275 ( 143 ) ص 62 ، س 1 ، ذكر را از ناف بر مه آر : نقد و اعتراض است بر روش بعضى از صوفيان مانند قادريّه و چشتيّه و شاذليّه در ذكر جهر و انواع آن مانند : ذكر محو الجهات ، ذكر معيّت ، ذكر معلّا ؛ و بالاخصّ « ذكر پاس انفاس » كه سالك بايد دهن را بسته لا إله را با دم بيرون گذارد و الّا اللّه را با دم درون كشد و بدم ذاكر باشد و دربست و گشاد ، نظر بر ناف دارد و نيز « ذكر ارّه يا منشارى » كه سالك بايد دو زانو نشيند و هر دو دست بر هر دو زانو نهد و « ها » گويان از دل بر سر ناف ضرب دهد و « هى » گويان دم را از تحت ناف بمدّ و شدّ بجانب صدر برآرد چنان كه سر و كمر و پشت برابر شوند . جع : جواهر غيبى تأليف ابو الحسن بن محمّد حسن قادرى ، طبع لكنهو ، ص 277 - 269 جامع الاصول تأليف شيخ احمد نقشبندى ، طبع مصر ، ص 25 - 22 و ص