بشرح سير فى اللّه و روش شهر وصال مىپردازد و در صفحهء ( 14 ، س 7 ) مىگويد : « امّا راه وصال را نهايت نيست » و لفظ « امّا » كه مفيد نوعى استدراك و استثناست دلالت دارد كه پيش از آن سخن دربارهء « راه منزل » و يا « سير الى اللّه » است و تصوّر مىرود كه پاورقى « نسخهء سل » درين مورد ارجح و بسياق بحث انسب باشد . ( 31 ) ص 12 ، س 6 ، قال داود الخ : مأخذ اين روايت را كه ناچار از احاديث قدسى است تاكنون بدست نياورده‌ام . ( 32 ) - ، س 11 ، ابو سعيد قرشى : عبد اللّه بن محمد بن عبد الوهّاب از مردم رى كه مدّتى در نيشابور اقامت داشت و از ابو عبد اللّه محمّد بن ايّوب بن يحيى بن الضريس بجلى رازى ( متوفّى 294 ) روايت حديث مىكرد و در اواخر عمر ببخارا رفت و آنجا به سال 382 وفات يافت و چون مدّت عمر وى را نود و چهار سال گفته‌اند پس بايد ولادت او در سال 288 اتّفاق افتاده باشد و اين منافاتى ندارد با آنچه گفته‌اند كه وى از محمّد بن ايّوب روايت حديث مىنمود زيرا محدّثين به اطفال و گاهى نيز بطفل نازاده اجازهء روايت مىداده‌اند ، ابو سعيد قرشى مشرب تصوّف نيز داشته و ابو عبد الرّحمن سلمى در تفسير خود موسوم بحقائق باقوال او استناد نموده است . النجوم الزّاهرة ، طبع مصر ، دار الكتب المصريّة ، ج 4 ، ص 163 شذرات الذهب طبع مصر ، ج 2 ، ص 216 ، ج 3 ، ص 103 . ( 33 ) - ، س 14 ، و حكى انّه سئل الجنيد الخ : جنيد بن محمّد نهاوندى