گر سنايى دم زند آتش درين عالم زند * اين جهان بىوفا چون ذرّه‌يى برهم زند ( 17 ) - ، س 12 ، نول : منقار مرغان . مولانا راست : هرچه جز عشق است شد مأكول عشق * دو جهان يك دانه پيش نول عشق مثنوى ، طبع طهران 1307 ، ص 505 ( 18 ) - ، س 13 ، چوژه : لغتى است در « جوجه » كه در بشرويه « چوژك » تلفّظ مىشود و « چوزه » بزاء اخت الراء نيز آمده است . برهان قاطع ، فرهنگ آنندراج . ( 19 ) ص 10 ، س 3 ، هر لحظه ز عشق الخ : از فريد الدين عطّار است . مختارنامه ، نسخهء خطّى مكتوب سنهء 888 متعلّق به نگارنده . ( 20 ) - ، س 8 ، در كشتن بنده الخ : ظاهرا اين رباعى بايد چنين باشد : در كشتن بنده گر هواى دل تست * مقصود من از جهان رضاى دل تست با بنده بگو هرآنچه باى دل تست * تا بنده همان كند كه راى دل تست ( 21 ) - ، س 9 ، باى : اسم مصدر است از « بايستن ، باييدن » بمعنى ناگزير و ناگزران و ما لا بدّ كه مجازا بمعنى ميل و خواهش درين رباعى به كار رفته است و منوچهرى نيز در همين معنى استعمال كرده است : آن‌كس كه نبايد بر ما زودتر آيد * تو ديرتر آيى ببر ما كه ببايى ديوان منوچهرى بكوشش دبير سياقى ، طبع طهران ، ص 81