كاتب در همه مواضع چنان كه در نسخ قديم معمولست ميان دال ( مهمله ) و ذال ( معجمه ) در كتابت فرق نهاده و حرف اخير را با نقطه‌يى بر بالاى آن ممتاز ساخته و ب ( عربى ) و پا ( فارسى ) و ج و چ و ز و ژ را يكسان و با يك نقطه در زير يا بر بالا نوشته است . ادات استمرار ( مى ) را گاه متّصل و گاه منفصل و حرف ربط ( كه ) را گاه با يا ( كى ) و گاه با هاء مختفى ( كه ) مىنويسد و درين‌باره روش واحدى را معمول نمىدارد . در انتساب كتاب « معارف » بسيّد برهان الدين محقّق حسينى ترمدى ( متوفّى 638 ) هيچ‌گونه شك نيست بدلائل ذيل : نخست آنكه مصنّف در چند موضع از كتاب ، خويش را بنام محقّق ياد مىكند چنان كه درين عبارت : اكنون من از كان للّه گذشته‌ام بكان اللّه له رسيده‌ام ميان حق و محقّق يك موى نمانده است . ( متن حاضر ، ص 28 ) و مانند : و اگر روح ترا آن طهارت حاصل نشده است كه از حق شنوى بىواسطه ، از محقّق شنو به‌واسطه . ( متن حاضر ، ص 41 ) . و مثل : امّا در محقّق كسى ديگر متصرّف نيست جز حق آنجا تصرّف و شيطان مغلوب شده باشند . ( متن حاضر ، ص 42 ) . و ازين قبيل : اكنون تا در عالم جسمى به ضرورت حرف و صوت شرط باشد لاجرم محقّق بايد تا ازو بشنوى ( همان صفحه از متن حاضر ) . به‌طورىكه ملاحظه مىشود مصنف چهار نوبت خود را بنام محقّق ياد