مولاناى بزرگ رضى اللّه عنه فرمود : « هرجا ياريست آزاريست هرجا بيگانه‌ايست يگانه‌ايست بيگانه درآمد لبم در خنده شد آشنايى درآمد آن خنده برفت » . مولانا 177 فرمود : « از بهر آنك آشنا را توقّعهاست و هرآينه بيشتر آن وفا نشود و آن قدر وفا كه بيند با آن قدر راضى نشود » و گويد : « اميد من اين قدر بود اين قدر نيز تا نباشد » امّا بيگانه توقّعى ندارد اگر نيم‌ذرّه مراعات بيند شاد شود عكس شادى او برين زند و عكس ناسپاسى آن هم برين زند پس شايد كه غرض مصطفى عليه السّلام اين بود ازين وصيّت 178 كه با بيگانگان نشين تا خوش‌خو شوى يعنى عكس خوشيها بزند تازه شوى و سبز شوى و بهر سوى كه كژت كنند زو نشكنى اگر ا ل ( كذا ) كنند چنبر شوى و نشكنى زنبيلت كنند بافته شوى بخلاف شاخ خشك » . از هر چيز گريختن آسانست و از نفس خويش گريختن سخت دشوارست و منبع آفات تو نفس است تا نيست نگردى و نميرانى خود را و نفس خود را از بلاى خود نرهى بمير پيش از مرگ و نفس خود را در گور بىمرادى دفن كن و خوش مىباش ، قناعت بنديست بر پاى حرص نه ، تا اين كالبد در گور نرود از شرّ نفس خود ايمن مباش ، خرد آنست كه از طبع ناايمن است اين نفس مذموم آدمى كه او را تن مىگويند و جان و عقل اين جهانى مىگويند چندانى عقل و زيركى اين جهانى دارد كه در هر دوازده علم برود و اين هر دوازده علم 179 تحصيل كند بعقل اين جهانى كه نه اهل قرآنست