( 396 ) 16 / 18 « مدّى » . « مد » : پرى دو كف است از طعام ؛ قسمي پيمانه است و اصلش اينكه شخص دو [ كف ] دستش را باز كند و آن را از طعامى پر كند . ( لغتنامهء دهخدا : نقل بتلخيص ) براى آگاهى بيشتر نگر : لغتنامهء دهخدا ، ذيل « مدّ » ؛ و : المصباح المنير ، ص 566 . ( 397 ) 16 / 18 « بعوض » . كسرهء ضاد شايد به قلمى متأخّر است . ( 398 ) 16 / 19 « ده و از » . اين عبارت در حاشيهء دستنوشت است و در عكس ما بس نا روشن و رنگ‌پريده . زين رو از صحّت قرائت خويش - كه قدرى هم بر گمان استوار گرديده - اطمينان ندارم . ( 399 ) 16 / 20 « شافعى » . محمّد بن إدريس بن العباس بن عثمان بن الشّافع بن السّائب المطلبي ، يكى از ائمهء چهارگانه اهل سنّت است . مولدش روز مرگ ابو حنيفه - در سال 150 ه . ق - بود و وفاتش در آخر رجب سال 204 ه . ق . رخ داد در مصر . شافعى منسوبست به جدّش شافع كه به شرف ديدار حضرت رسول أكرم - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - نائل گشته . در ستايش امير مؤمنان - صلوات اللّه و سلامه عليه - شعر دارد و ظاهرا دوستدار اهل بيت نبوّت - عليهم آلاف التحيّة و الثّناء - بوده است . ( نگر : هدية الأحباب ، ص 178 و 179 ) . عبد الجليل قزوينى رازى - طاب ثراه - در كتاب نقض نوشته : « . . . . شافعى . . . گويد : لو كان حب الوصىّ رفضا * فانّنى أرفض العباد و دگر جاى گفته : لو كان رفضى حبّ آل محمّد * فليشهد الثّقلان انّى رافضي و بدگر جاى گفته : لو كان ذنبي حبّ آل محمّد * فذلك ذنب لست منه أتوب و اگر بذكر اشعار و أبيات شافعى مشغول شويم كتاب بيفزايد . و شيخ بو جعفر طوسى - رحمة اللّه عليه - در كتاب أسماء الرّجال آورده است : « و كان محمّد بن إدريس الشّافعى من أصحابنا » . . . » . ( ص 214 و 215 ) . ( 400 ) 16 / 25 « نماز خفتن » . يعنى نماز عشاء ، چهار ركعت نمازى كه بعد از نماز مغرب و هنگام خفتن خوانند .