« وَ رَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ » يعنى پروردگار تو - اى محمّد ! - عالم است باهل آسمان و زمين و او عالمترست بصلاح هر يك از ايشان ؛ و گفته‌اند : تقديرش چنين است : هو اعلم به من في السّموات و الأرض من الملائكة و غيرهم ، او داناتر است بشأن آنك در آسمان و زمين‌اند از ملايكه و غير ايشان . « وَ لَقَدْ فَضَّلْنا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلى بَعْضٍ » بدرستى كى پيغامبرانرا بعضى بر بعضى فضيلت نهاذيم بحسب درجات ايشان . ( 743 ) بعضى آنند كى با ايشان سخن . . . . . . 2406 ، چنانك فرموذ : « وَ كَلَّمَ 2407 اللَّهُ مُوسى تَكْلِيماً » و بعضى . . . . . . 2408 گردانيذ چنانك فرموذ « وَ اتَّخَذَ 2409 اللَّهُ إِبْراهِيمَ خَلِيلًا » و بعضى را از همه برگزيذ چون محمّد - صلّى اللّه عليه و آله - چنانك فرموذ : « إِنَّ اللَّهَ 2410 اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ » و آل إبراهيم محمّد است - عليه السّلم . « وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً » و داود را زبور بداذيم ؛ و زبور صذ و پنجاه سورة است و در آن هيچ حكم و فرض نيست بلك آن ثناء خذاى - تعالى - است و وعظ و نصيحت . قوله - تعالى - : [ سوره الإسراء ( 17 ) : آيه 60 ] وَ إِذْ قُلْنا لَكَ إِنَّ رَبَّكَ أَحاطَ بِالنَّاسِ وَ ما جَعَلْنَا الرُّؤْيَا الَّتِي أَرَيْناكَ إِلاَّ فِتْنَةً لِلنَّاسِ وَ الشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِي الْقُرْآنِ وَ نُخَوِّفُهُمْ فَما يَزِيدُهُمْ إِلاَّ طُغْياناً كَبِيراً ( 60 ) و ياذ كن - اى محمّد ! - چون با تو گفتيم علم 2411 پروردگار تو - اى محمّد ! - به همه خلق فرا رسيذه است ؛ و اين قول عبد اللّه عباس است ؛ و گفته‌اند : مراد از « ناس » اهل مكه‌اند ؛ و آن را زوذ براء تو گشاذه گردانيم ؛ و گفته‌اند : معنى آنست كى مردم همه در قبضهء تصرّف وىاند و او مانع تو است از ايشان ؛ از ايشان باك مدار ؛ برسان بايشان آنچ ترا به آن فرستاذه‌اند ؛ و « حوط » حفظ بوذ و « حائط » را از آن جهت ( 744 ) « حائط » خوانند كى به آن محلّ كى او در آنست فرا رسيذه است و اهل . . . « وَ ما جَعَلْنَا الرُّؤْيَا الَّتِي أَرَيْناكَ إِلَّا فِتْنَةً لِلنَّاسِ » جمهور اهل تفسير بران‌اند كى اين رويا رؤياى چشم بوذ ، يعنى ديذن چشم ، و آن شب معراج بوذ كى رسول را - صلّى اللّه عليه و آله - از مكة به مسجد اقصى بردند - يعنى بيت المقدس - و از آنجا بسدرة المنتهى ، الى حيث علم اللّه ، يعنى تا آنجا كى خذاى - تعالى - دانست ؛ و آن سبب فتنهء خلق شذ ؛ قومي مرتدّ گشتند چون قصّهء معراج بشنيذند ، و قومي كى ايمان آورده بوذند 2412 تصديق كردند ؛ و ما درين موضع قصهء معراج بيان كنيم تا اهل ايمانرا ايمان بيفزايذ و خار ديذهء منافقان و مبتدعان گردذ - و به الحول و القوّة .