- عليه السّلم - في المسجد ، فرأيت ابن عبد اللّه بن سلام جالسا في ناحية ، فقلت لأبي جعفر : زعموا انّ الّذى عنده علم الكتاب عبد اللّه بن سلام ؛ فقال : انّما ذلك علىّ بن ابى طالب - عليه السّلم - ، يعنى من در خدمت ابو جعفر محمّد باقر - عليه السّلم - نشسته بوذم ؛ پسر عبد اللّه سلام را ديذم كى در ناحيهء مسجد بوذ ؛ باقر را گفتم : گمان مردم آنست « وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ » عبد اللّه سلام است . باقر گفت : آن علىّ ابو طالب است . زاذان روايت كنذ از محمّد حنفيّه - رضي اللّه عنه - انه قال : « وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ » هو على بن ابى طالب - عليه السّلم - ، يعنى محمد حنفيّه گفت : « وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ » علىّ بن ابى طالب است . مصنّف كتاب گويذ : دليل برين معنى آنست كى امير المؤمنين را - عليه السّلم - از آيت « وَ كُلَّ شَيْءٍ 2292 أَحْصَيْناهُ فِي إِمامٍ مُبِينٍ » سؤال ( 680 ) كردند ؛ گفت : من آن امامم . محلّ « من » جرّ است كى عطفست بر اللّه .