[ مستحقّ ] برگزيذگى است « حَكِيمٌ » حكيم است ، يضع الأشياء مواضعها ، هر چيز بمحلّ خوذ نهذ ؛ و آيت دلالت مىكند بر نبوّة يوسف و برادرانش - عليهم السّلم . « لَقَدْ كانَ فِي يُوسُفَ وَ إِخْوَتِهِ آياتٌ » بدرستى كى در قصهء يوسف و برادرانش عجايب واضحه و دلايل لائحة هست « لِلسَّائِلِينَ » من قصّة يوسف ، پرسندگان قصّهء يوسف را ؛ و گفته‌اند : سائلان را و غير سائلان را ؛ و من وحّد الآية أراد قصّة 2099 يوسف ، يعنى هر كس كى آيت بواحد مىرانذ مرادش قصهء يوسف است . ( 535 ) « إِذْ قالُوا لَيُوسُفُ وَ أَخُوهُ » چون گفتند ، يعنى برادران يوسف ، كى يوسف و براذر او بنيامين « أَحَبُّ إِلى أَبِينا مِنَّا وَ نَحْنُ عُصْبَةٌ » ثم بلغ اخوة يوسف رؤياه فحسدوه ، بعد از آن خواب يوسف - عليه السّلم - به برادران رسيذ . بر وى حسد كردند كى آن . . . دانستند . گفتند : يوسف و براذر [ ش ] بنيامين بر پذر ما از [ ما ] دوستراند « وَ نَحْنُ عُصْبَةٌ » اى جماعة أقوياء ، و ما جمعىايم صاحب قوّة ، و « عصبه » در نسب استعمال كنند ، و « العصبة » العشرة الى الأربعين 2100 ، و از ده تا چهل « عصبة » گويند ، و اشتقاق آن از « عصب » و « تعصّب » بوذ ، و ضعفا را « عصبة » نگويند . « إِنَّ أَبانا لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ » اى عن التّعديل في المحبّة بين الأولاد ، پذر ما در دوستى ميان فرزندان عدل رعايت نمىكند ؛ و گفته‌اند : في غلظ من امر دنياه ، پذر ما در درشتى است از دنيا ، يعنى مال بسيار دارذ ، فانا نقوم بأمواله و مواشيه ، ما برخيزيم و مال و چهارپايان با خوذ ببريم ؛ و گفته‌اند : في ضلال باختياره الصّغير على الكبير و غير المعبّر على المعبّر ، در ضلال است بآنك كوچك بر بزرگ و معبّر بر غير معبر ترجيح مىنهذ ؛ و گفته‌اند : في ضلال عن الطّريق الذي يكون عليه الآباء ( 536 ) ، از راه شفقتي كى پذران با فرزندان بران باشند گرديذه است ؛ و گفته‌اند : در محبّت يوسف گرفتارست . قوله - تعالى - : [ سوره يوسف ( 12 ) : آيه 9 ] اقْتُلُوا يُوسُفَ أَوِ اطْرَحُوهُ أَرْضاً يَخْلُ لَكُمْ وَجْهُ أَبِيكُمْ وَ تَكُونُوا مِنْ بَعْدِهِ قَوْماً صالِحِينَ ( 9 ) 2101 . اى قال بعضهم لبعض ، بعضى مر بعضى را گفتند ؛ و گفته‌اند : شمعون روبيل را گفت ؛ يوسف بكشيذ « أَوِ اطْرَحُوهُ أَرْضاً » بعّدوه عن ارض أبيه الى ارض غيره ، دور گردانيذ او را از زمين پذر بزمينى دور ؛ و تقديرش چنين بوذ ؛ في ارض ، فحذف الجار و تعدّى الفعل اليه ، حرف جار بينداخت و فعل را بوى متعدّى كرد « يَخْلُ لَكُمْ وَجْهُ أَبِيكُمْ » 2101 تصف لكم