بروز قيامت اقرار كرد و در راه رضاء خذا قدم زد ، ايشان در حضرة خذاى ( 461 ) - تعالى - برابر نيستند و مساوي نباشند . ابن سيرين و مرة الهمداني گويند : امير المؤمنين عبّاس را گفت : الا تهاجر الا تلحق بالنّبى - صلّى اللّه عليه و آله - ؟ ، يعنى هجرة نمىكنى و برسول نمىپيوندى ، فقال : الست في أفضل من الهجرة ا لست اسقى حاج بيت اللّه و اعمر المسجد الحرام ؟ ، عباس گفت : من در كارىام كى فاضلتر از هجرتست ، نه ساقى حجّاج خانهء خذاام و معمار مسجد حرام - يعنى كعبه - ؟ ؛ خذاى - تعالى - اين آيت فرستاذ ؛ و « سقاية » مصدر است چنانك « رعايت » و « حمايت » . حسن گويذ : چون اين آيت منزل شذ عباس گفت : ما أراني الا تارك سقايتنا ، يعنى مصلحت من آنست كى ترك سقاية كنم ؛ رسول - صلّى اللّه عليه و آله - او را گفت : أقيموا على سقايتكم فانّ لكم فيها خيرا ، بر سقاية قيام نماء كى شما را در آن خير بسيارست . قوله : « الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً » آنانك ايمان آوردند پيش از آن كى ديگران ايمان آرند و هجرت كردند از مكة بمدينة ؛ اين هجرت صورة بوذ ؛ هجرت معنى و حقيقت آنست كى رسول فرموذ : و المهاجر من هجر عن ما نهى اللّه - تعالى - عنه ، يعنى مهاجر حقيقى كسى بوذ كى از هر چى خذاى - تعالى - نهى كرده است ( 462 ) هجرت 2008 كنذ ، و امير المؤمنين بصورة و صفت مهاجر بوذ و طايفهء مهاجر بوذند بصورة چنانك رسول - عليه السّلم - در شأن مهاجر امّ القيس گفت : انّما الاعمال بالنّيات و لكلّ امرئ ما نوى فمن كان هجرته الى اللّه و رسوله فهجرته الى اللّه و رسوله و من كان هجرته الى دنيا يصيبها او لمرأة يتزوجها فهجرته الى ما هاجر اليه . معنى حديث : شخصى در مكة بوذ او را مهاجر امّ قيس گفتندى ؛ زنى را از مدينه دوست ميداشت نام وى ام قيس بوذ ؛ چون رسول - عليه السّلم - هجرة كرد در پى رسول بيامذ اما غرض او معشوق و مطلوب و محبوب خوذ بوذ ؛ رسول را - عليه السّلم - از وصول وى خبر داذند ؛ رسول گفت : عمل بنيّت درست بوذ ، چنانك قالب بىروح بكارى نيايذ عمل بىنيّت وقعى ندارذ و هر مردى راست آنچ نيّت اوست هر كس كى هجرت او به خدا و رسول بوذ هجرة كرده باشذ به خدا و رسول و هر كس كى هجرت او براء آن بوذ كى زنى خواهذ يا از دنيا چيزى بوى رسذ هجرت او با آن بوذ كى هجرت كرده است .