عبد اللّه عبّاس گويذ : - رضي اللّه عنهما - : آدم چندان زندگانى يافت تا از فرزند صلبي و فرزند فرزند چهل هزار بديذ . و در وقت مولد قابيل ( 300 ) و هابيل و موضع ولادت ايشان خلاف كرده‌اند . بعضى گفته‌اند : آدم - عليه السّلم - بعد از آنك به زمين آمذ بصذ سال با حوّا مباشرت يافت . قابيل با توأم او إقليما بيك بوجود آمذ ، پس هابيل با توأم او لبوذا بوجود آمذ . محمّد اسحق گويذ : آدم در بهشت پيش از آنك گندم خورد با حوا نزديكى كرد ، بىتعب و نصب 1689 و درد زاذن و ظهور خون قابيل و توأم او بزاذ ، چون به زمين آمذ با حوّا مباشرت كرد بهابيل و توأم او آبستن شذ ، چون وقت زاذن رسيذ ، تعب و زحمت و درد زاذن و خون ظاهر شذ و ميان ولادت ايشان دو سال بوذ . پس آدم لبوذا را - كى توأم هابيل بوذ - بقابيل داذ و إقليما را - كى توأم قابيل بوذ - بهابيل داذ . هابيل راضى شذ ، قابيل راضى نگشت ، زيرا كى خواهر او كى توأم او بوذ صاحب جمال بوذ ؛ و گفته‌اند : براء آنك در بهشت با وى زاذه بوذ . آدم گفت - عليه السّلم - قرّبا قربانا ، هر دو قرباني بياريذ ، قربان هر كس 1690 از شما كى قبول خذا افتذ خواهر او را بأو دهم . محمّد باقر گويذ - عليه السّلم - : آدم با هابيل و قابيل گفت : خذاى - تعالى - با من عهد كرده است كى از ذرّيت من كسى باشذ كى خذاى - تعالى - ( 301 ) قرباني او قبول كنذ ، فتقرّبا قربانا حتّى تقرّ عينى ، به خداى - تعالى - تقرّب نماييذ بقربانى تا چشم من روشن گردد ، باشذ كى 1691 قربان شما قبول كنذ . سبب قربان ايشان اين بوذ . چون خذاى - تعالى - قربان هابيل قبول كرد ، عداوة هابيل در دل قابيل ظاهر شذ و بر وى حسد برد و از حسد او را بقتل آورد و كافر شذ . معويهء عمّار گويذ : از صادق - عليه السّلم - سؤال كردم 1692 كى آدم - عليه السّلم - دختران خوذ را بپسران نكاح كرد ؟ صادق گفت : معاذ اللّه ! اگر آدم اين روا داشته بوذى رسول - صلّى اللّه عليه و آله - بوى رغبت نكردى و دين آدم نبوذ الّا دين محمّد - صلوات اللّه عليهما - ؛ چون خذاى - تعالى - آدم را از بهشت به زمين فرستاذ با حوا مباشرت كرد قابيل از وى بوجود آمذ ، بعد از قابيل هابيل بوجود آمذ ، چون قابيل بالغ شذ خذاى دخترى از فرزندان جانّ بن الجان ، نام وى جمانه ، بر صورة آدمى بآدم - عليه السّلم - بفرستاذ و آدم را امر فرموذ كى جمانه را بقابيل نكاح كن . آدم جمانه را با قابيل نكاح كرد . بعد از آن هابيل بوجود آمذ