سخن گفتن آواز شما زبر آواز ( 269 ) او باشذ و چنانك شما با يكديگر سخن بلند گوييذ با رسول سخن بلند مگوئيذ كى اين أفعال موجب آنست كى إحباط اعمال نيك شما كنذ ؛ چون با رسول اين رخصت نفرموذند ، با امير المؤمنين اين معنى هم روا نبوذ كى محبط عمل بوذ ، زيرا كى نفس رسول است . اگر گويند : چون هر چه خاصّهء رسول است ، خاصّه على بوذ ، نشايذ كى بعد از رسول زنان رسول را نكاح كنند ، لازم آيذ كى زنان على را بعد از و هم نكاح نتوان كرد ، گوييم : چون نفس امير المؤمنين نفس رسول بوذ - صلّى اللّه عليهما - هر خاصّه كى رسول را بوذ امير المؤمنين را بوذ ، زيرا كى رسول نبوّت از وى سلب فرموذ ، باقى جميع خاصّه او را بوذ چنانك رسول فرموذ : انت منّى بمنزلة هرون من موسى الّا انّه لا نبىّ بعدي . 1597 دليل ديگر برين معنى حديثي صحيح است كى رسول فرموذ : انا و على أبوا هذه الامّة ، 1598 يعنى : من و على پذران اين امّتيم ؛ و مصداق اين معنى خذاى - تعالى - فرموذ : « وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ » 1599 يعنى : زنان محمّد ماذران شمااند ، چون زنان ماذر باشند رسول پذر بوذ و ( 270 ) زنان پذر بر فرزند حرامند ، لانّها امّهاتهم ، و رسول على را پذر امّت خواند ، پس چون پذر بوذ زنان او هم ماذر امّت باشند و امّت را نشايذ كى زنان او را نكاح كنند - و اللّه اعلم . معنى حديث چهارم : حافظ روايت كنذ از ابى وائل از حذيفة بن اليمان قال : قالوا : يا رسول اللّه ! الا تستخلف 1600 عليا ؟ يعنى : صحابه گفتند : يا رسول اللّه ! على را بر امّت خليفه نمىگردانى ؟ گفت : اگر تولّا بعلى كنيذ ، او را راهنما 1601 و راه راست يافته يابيذ ، بسپرذ بشما راه راست ، يعنى : راهى كى خذا و رسول به آن خلق را دعوت كرده‌اند . معنى حديث پنجم : حافظ روايت كرد از زيد يثيّع از حذيفة بن اليمان كى رسول - صلّى اللّه عليه و آله - صحابه را گفت : اگر على را بعد از من خليفهء خوذ دانيذ - و مىدانم كى بعد از من بخلافت او راضى نباشيذ و او را خليفهء خوذ نگردانيذ - و اگر او را خليفه دانيذ بيابيذ او را كى هادى و مهدى بوذ و حجّت بيضا ، يعنى : روشن ، شما را ظاهر گردانذ ؛ و اين هر دو حديث دليل است بر صريح خلافت ( 271 ) امير المؤمنين - عليه السّلم . معنى حديث ششم 1602 : حافظ روايت كنذ از معاذ جبل كى رسول - صلّى اللّه عليه و آله - امير المؤمنين را گفت - عليه السّلم - : اى على ! من بنبوّة بر تو غلبه كردم و پيشى گرفتم و بعد