- صلوات اللّه عليهما - 1239 بازگيرند و بر خوذ و دختران خوذ صرف كنند و در ميراث رسول بباطل متصرّف شوند و امامت كى بنصّ جلى حقّ امير المؤمنين بوذ خوذ را خواهند ؟ ! « وَ يُرِيدُ الشَّيْطانُ أَنْ يُضِلَّهُمْ ضَلالًا بَعِيداً » . « وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ تَعالَوْا إِلى ما أَنْزَلَ اللَّهُ وَ إِلَى الرَّسُولِ » و چون گويند ايشانرا بيائيذ تا بازگرديم بآنچ خذاى - تعالى - فرو فرستاذ - يعنى : قرآن - ، « وَ إِلَى الرَّسُولِ » يعنى : رجوع كنيم بحضرة رسول « رَأَيْتَ الْمُنافِقِينَ » بيني - اى محمّد ! - منافقانرا « يَصُدُّونَ عَنْكَ صُدُوداً » كى از ( 162 ) تو اعراض كنند و بمخالفت تو ظاهر شوند و از حكم تو برگردند . « فَكَيْفَ إِذا أَصابَتْهُمْ » اى : كيف صنيعهم و كيف يصنعون ، يعنى : چگونه بوذ صنعت 1240 ايشان ؟ « إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ » چون بايشان رسذ مصيبتي بآنچ ايشان كسب كرده باشند به اعتقاد بذ و نفاق خوذ « ثُمَّ جاؤُكَ يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ » پس نزد تو آيند و به خداى - عزّ و جلّ - سوگند 1241 ياذ كنند « إِنْ أَرَدْنا » اى : ما أردنا ، ما نخواستيم به اين حكم مر منافق را بر يهودى 1242 « إِلَّا إِحْساناً وَ تَوْفِيقاً » الّا تقريب منافق و توفيقا بين الخصوم دون مرّ الحكم ، تا ميان خصمان موافقتي بوذ ، نه حكم مرّ . « أُولئِكَ الَّذِينَ يَعْلَمُ اللَّهُ ما فِي قُلُوبِهِمْ » ايشان آنانند كى خذاى - تعالى - داناست بآنچ در دلهاى ايشانست از نفاق ؛ عذاب كنذ ايشانرا بنفاقى كى پنهان مىداشتند . « فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ » اى محمّد ! اعراض كن از عذر خواستن ايشان ؛ و گفته‌اند : مؤاخذت مكن ايشانرا بآنچ ما مطّلع گردانيذيم ترا ( 163 ) بر 1243 نفاق و مخالفت رسول ايشانرا و آنچ در دلها پنهان داشتند . « وَ عِظْهُمْ » و پند ده ايشانرا به زبان « وَ قُلْ لَهُمْ فِي أَنْفُسِهِمْ قَوْلًا بَلِيغاً » اى محمّد ! زجر فرماى 1244 ايشانرا از مكارهي كى نازل شوذ بريشان اگر بازگردند به مثل 1245 اين احوال كى ازيشان صادر شذ ، زجرى بليغ . حسن گويذ : اگر ظاهر گردانيذ آنچ در دلهاى شماست شما را بكشم ، و قتل را در دلهاى ايشان تأثير زيادة بوذ ، و « قول بليغ » آن بوذ كى غايت مقصود از آن فهم كنند . « وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ » و نفرستاذيم هيچ رسولي الّا براى آنك قبول كنند قول او را بهرچ امر و نهى فرمايذ بأمر خذاى - تعالى - ، كى آن دلالت كنذ بر وجوب طاعت وى « وَ لَوْ أَنَّهُمْ » و اگر ايشان كى با منافقان دوستى و معاونت مىكنند « إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ » چون بر نفسهاى خوذ ظلم كردند - بنفاق در دين و تعصّب منافق -